Skip to main content

சேவலும் முயலும்-நீதிக்கதை.



சேவலும் முயலும் நீண்டகால நண்பர்கள். அடர்ந்து செறிந்த பற்றைக் காட்டில் அடிக்கடி சந்தித்து, இருவரும் ஒன்றாகவே இரைதேடி அலைவார்கள்.

அன்று நீண்டநேர அலைச்சலின் பின்னர் களைப்பாறவென்று, பச்சைப் பசேலெனக் கிளைபரப்பி வளர்ந்திருந்த புன்னைமர நிழலை நாடிச் சென்ற இருவருக்கும் ஆச்சரியம் ஒன்று காத்திருந்தது.

ஓநாயொன்று புன்னை மரத்தடியில் கண்ணை மூடி நிஷ்டையில் மூழ்கி இருந்தது! ஓநாயாரின் தெய்வீகக் கோலத்தைத் தூர இருந்தே பார்த்த சேவலும் முயலும் ஒருகணம் ஸ்தம்பித்து நின்றன.

அன்பே உருவான சாந்த சொரூபியாய் தியானத்தில் சமைந்திருந்த ஓநாயாரின் திருவுருவில் தன்னை இழந்த முயலோ, பக்தி சிரத்தையோடு தன் பின்னங் கால்களில் குந்தியிருந்து, பவ்வியமாகச் சிரந்தாழ்த்தி முன்னங் கால்கூப்பி வணங்கியது.

இடுப்பில் காவியும், கையில் கமண்டலமும், கழுத்தில் உருத்திராக்கமும் இல்லாக் குறையாக, கைலாயம் நோக்கிப் புறப்படக் காத்திருப்பவர் போலக் காட்சி தரும் ஓநாயாரையும், அக்கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் கண்டு நெக்குருகி நிற்கும் முயலையும் மாறி மாறி வியப்போடு பார்த்து நின்றது, சேவல்.

‘அடியார்களே, உங்களை ஆசீர்வதிக்கச் சித்தம் கொண்டுள்ளேன். அருகே வாருங்கள்’ பாதிக்கண் திறந்து சேவலையும் முயலையும் பார்த்துச் சைகை செய்தது, ஓநாய்.

‘இம்மையிலும் மறுமையிலும் இவர் போன்றதொரு மகானின் கடாட்ஷம் கிட்டுவது மகா கஷ்டம் சேவலாரே! வாருங்கள், அவரது பாதாரவிந்தங்களில் சாஷ்டாங்கமாக வீழ்ந்து சரணடைவோம்.’ மௌனமாய் நின்ற சேவலைப் பார்த்து உணர்ச்சி வசப்பட்டுக் கூறியது, முயல்!

‘பிஞ்சு மனமும், மென்பஞ்சுப் பொதியொத்த மேனியும் கொண்ட முயலாரே, கணீரெனும் குரலும், கண்கவர் உடலழகும் கொண்ட சேவலாரே, கவலை தவிர்ப்பீர்; என் காலடி வந்து சேர்வீர்’ எனக்கூறி ஓநாய் அவசரப்படுத்தியது.

அங்கு அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த நாடகத்தைப் பாலை மரமொன்றில் அமர்ந்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்த கரிக்குருவி மெதுவாகச் சொன்னது –

‘ஆபத்தை விலைக்கு வாங்கவென ஆசைப்படாதீர்கள். போலிச் சாமியிடம் போய் மாட்டிக்கொள்ளாதீர்கள்.’

‘ஓம் எனும் பிரணவத்தை இடையறாது உச்சாடனம் செய்துகொண்டிருக்கும் இப்புனிதரைச் சந்தேகித்தல் இறை நிந்தையாகாதோ…..’ எனக் கூறிய முயல், ஓநாயின் முன்னால் ஓடிப்போய்ப் பணிந்து நின்றது.

தக்க தருணம் பார்த்துக் காத்திருந்த ஓநாய், கதறித் துடிக்கத் துடிக்க முயலைக் கௌவிக்கொண்டு ஒட்டம் பிடித்தது. நண்பனைப் பறிகொடுத்த சேவலோ தப்பினேன் பிழைத்தேனென்று காட்டுக்குள் மறைந்தது.

‘புத்திசாலிகளுக்குப் புத்திமதி தேவையில்லை. புத்தியற்றவர்கள் புத்திமதிகளைக் கேட்பதில்லை.’

தனக்குத் தானே சொல்லி வருந்திய கரிக்குருவி, கவலையோடு அங்கிருந்து பறந்து சென்றது!

—————————–
நன்றி, தூறல் – சாரல் 03:03





Comments

  1. /// புத்திசாலிகளுக்குப் புத்திமதி தேவையில்லை...
    புத்தியற்றவர்கள் புத்திமதிகளைக் கேட்பதில்லை... ///

    சொன்ன கதை அருமை...

    ReplyDelete
    Replies



    1. திண்டுக்கல் தனபாலன்June 6, 2013 at 4:00 AM

      /// புத்திசாலிகளுக்குப் புத்திமதி தேவையில்லை...
      புத்தியற்றவர்கள் புத்திமதிகளைக் கேட்பதில்லை... ///

      சொன்ன கதை அருமை... ////
      உண்மைதான் திண்டுக்கல் தனபாலன் . இதைக் கெடுகுடி சொல்கேளாது என்றும் சொல்வார்கள் . உங்கள் வருகைக்கும் கருத்துக்களுக்கும் மிக்கநன்றிகள் .

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

வேங்கையின் மைந்தன்-புதினம் - பாகம் 3- 31. காதல் வெறி; கடமை வெறி!

மகிந்தர் ஏற்படுத்திவிட்டுச் சென்ற குழப்பத்தால் ரோகிணிக்கு அன்றைய இரவுப்பொழுது நீண்டதொரு நெடும்பகலாக உறக்கமின்றிக் கழிந்தது. கொடும்பாளூர்ப் பஞ்சணையின்மீது, கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பில் துடிக்கும் புழுவாய்த் துடித்தாள். நல்ல வேளையாகக் கீழ்வானம் வெளுத்தது. படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தாள். வானவிளிம்பிலிருந்து கொண்டு
இளங்கோவின் முகம் புன்னகை புரிவதுபோல் அவள் கண்களுக்கு ஒரு தோற்றம். கதிரொளி கனியக்கனிய, அவள் மனத்திலிருந்து மகிந்தர் மறைந்த அந்த இடத்தில் இளங்கோ குடியேறிக் கொண்டான். நடுப்பகலில் தொடங்கி, மாலைப்பொழுது வரையில் தன்னை நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டாள் ரோகிணி. மித்திரையின் கைகள் வலி எடுத்துவிட்டன. ரோகிணிக்கு அவள் பொட்டிட்டாள், மையெழுதினாள்; பூச்சூட்டி விட்டாள். செஞ்சாந்து பூசினாள், கூந்தலில் நறுமண மேற்றினாள்.
“இளவரசியார் மணமேடைக்குச் செல்லும்போது இப்படித்தான் இருப்பார்கள். நான்தான் அன்றைக்கும் அலங்கரித்துவிடுவேன்!’’ என்றாள் மித்திரை.
“திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணமே எனக்குத் திருமயில் குன்றத்தில்தான் பிறந்தது. இன்றும் நாம் அங்குதான் போகப்போகிறோம்.’’
ஆதித்த பிராட்டிய…

வேங்கையின் மைந்தன்-புதினம்- பாகம் 3- 11- கடமை வெறியர்.

ரோகிணியின் நீண்ட நெடுநேர மௌனத்தை அறிந்தபோது தான் அருள்மொழிக்கு அவளுடைய அச்சம் தெரிந்தது. ஆறுதல் அளிக்க முயன்று அச்சத்தைக் கொடுத்து விட்டதற்காக ஒரு கணம் தன் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டாள் அருள்மொழி. இரவு நேரத்தில் இதயத்தின் கதவுகள் எப்படியெல்லாமோ திறந்துகொண்டு ரகசியங்களையெல்லாம் வெளியில் வாரிக்கொட்டிவிடுகின்றன.
“வீணாக உன்னைக் கலங்க வைத்துவிட்டேன் ரோகிணி! பெரிய வேளார் செய்திருக்கும் காரியம் என்னை அளவுக்கு மீறிப் புண்படுத்தியிருக்கிறது. அதனால் ஏதேதோ பேசிவிட்டேன்’’ என்று மன்னிப்புக் கோரும் குரலில் கூறினாள்.
“இளவரசரும் அவருடைய தந்தையாரைப் போலத்தானே அக்கா நடந்து கொள்வார்?’’
“இல்லவே இல்லை! என்று கூறி நகைத்தாள் அருள்மொழி.
“இளவரசர் இப்போது சிறைக்குள்ளே என்ன நினைத்துக் காண்டிருப்பார், தெரியுமா? சிறைக்கதவுகளை உடைத்துக் கொண்டு வந்து ரோகிணியைப் பார்க்க வேண்டுமென்று துடித்துக் கொண்டிருப்பார். தம்முடைய பிடிவாதத்திற்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்வது பற்றி ஆலோசனை செய்து கொண்டிருப்பார். அவருடைய உடல் அங்கேயும் மனம் இங்கேயும் தான் இருக்கும்.’’
இப்படிச் சொல்லிவரும் வேளையில் அருள்மொழியின் குரல் தழுதழுத்ததை ரோகிண…

தமிழ்ப் புதுக்கவிதையின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்-கட்டுரை.

காலம் என்னும் பாதையில் கவிதை என்னும் ஊர்தி பன்னெடுங்காலமாகவே ஊர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறது. மரபுக்கவிதை என்னும் பெயர் கடந்து புதுக்கவிதை என்னும் பெயர் பெற்று நாளை ஏதோ ஒரு பெயர் தாங்கி ஊர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.பழந்தமிழர்கள் வெண்பா, ஆசிரியம், வஞ்சி, கலி, பரி என பல பாவடிவங்களைக் கையாண்டனர்.இவ்வாறு மாறிய வடிவங்கள் புதுக்கவிதையாக மாறிய சூழலை இக்கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது.
புதுக்கவிதைக்கான இலக்கணம்:
புதிதாகப் பிறக்கும் இலக்கியத்தை, ‘விருந்து’ எனப் பெயரிட்டு வரவேற்றார் தொல்காப்பியர்.
பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல கால வகையினானே என்று உரைத்தார் நன்னூலார்
இலக்கணச் செங்கோல் யாப்புச் சிம்மாசனம் எதுகைப் பல்லக்கு தனிமொழிச் சேனை பண்டித பவனி இவை எதுவுமில்லாத கருத்துக்கள் தம்மைத் தாமே ஆளக் கற்றுக்கொண்ட புதிய மக்களாட்சி முறையே புதுக்கவிதை
எனப் புதுக்கவிதைக்கான இலக்கணத்தை எடுத்துரைப்பார் கவிஞர் மு.மேத்தா.
புதுக்கவிதையின் தோற்றம் :
புதுக்கவிதையின் தோற்றத்துக்கு உரைநடையின் செல்வாக்கு, மரபுக்கவிதையின் செறிவின்மை, அச்சு இயந்திரம் தோன்றியமை, மக்களின் மொழிநடையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியன அடிப்படைக் கா…