Tuesday, June 23, 2015

மனிதனும் நட்சத்திரப் பயணங்களும்!!! பாகம் 09

பிரபஞ்சத்தின் முதல் விண்மீன்கள்


பிரபஞ்சம் தோன்றக் காரணமான பெருவெடிப்பு, ஒரு அசாத்திய நிகழ்வு. மிக மிக சக்திவாய்ந்த, மிகப்பிரகாசமான ஒரு வெடிப்பாக அது இருந்தது. அவ்வளவு பெரிதாக அது வெடித்திருப்பினும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் பெரும்பாலும் ஒரு நுட்பமான அம்சமாகவே இருக்கிறது.

பெருவெடிப்பின் பின்னர், நீண்ட காலத்திற்கு இந்தப் பிரபஞ்சம் இருளிலேயே இருந்தது, அங்கே விண்மீன்கள் இல்லை, ஒளியில்லை. அந்த ஆரம்பக்காலப் பிரபஞ்சம், இருண்ட, சத்தமற்ற ஒரு வெறுமையாக இருந்தது. இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றி அதில் முதல் விண்மீன்கள் உருவாக அண்ணளவாக 100 மில்லியன் வருடங்கள் எடுத்து! அதுவரை பிரபஞ்சத்தில் இருந்ததெல்லாம் வெறும் வாயுக்கள் மட்டுமே.

பிரபஞ்சத்தில் முதன்முதலில் உருவாகிய விண்மீன்களை நாம் பார்த்ததில்லை. அவை நாம் தோன்ற முன்னரே பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அழிந்துவிட்டன. இருந்தும் பல வானியலாளர்கள் இந்த விண்மீன்கள் பற்றி ஆய்வு செய்துள்ளனர். பெருவெடிப்பின் போது உருவாகிய பருப்பொருளைக் கொண்டே இந்த விண்மீன்கள் உருவாகியிருக்கவேண்டும் என அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

விண்மீன்கள் உருவாக முன்னர், இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஹைட்ரோஜன், ஹீலியம் மற்றும் லிதியம் ஆகிய மூலகங்கள் மட்டுமே காணப்பட்டன. ஆகவே முதன் முதலில் உருவாகிய விண்மீன்கள் தற்போதைய விண்மீன்களான சூரியன், மற்றும் பால்வீதியில் உள்ள சக விண்மீன்கள் போலல்லாமல், மேற்குறிப்பிட்ட ஹைட்ரோஜன், ஹீலியம் மற்றும் லிதியம் ஆகிய மூலகங்களை மட்டுமே கொண்டு உருவாகியிருக்கவேண்டும்.
இந்தப் பிரபஞ்சம் மிகப்பெரியது ஆகையால், தொலைவில் இருக்கும் விண்மீன்களின் ஒளி எம்மை வந்தடைய சில பல வருடங்களில் இருந்து, பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்கள் வரை எடுக்கும். ஆகவே அந்த ஒளி எம்மை வந்தடையும் போது அந்த விண்மீன் எப்படி இப்போது இருக்கும் என்று எம்மால் பார்க்கமுடியாது, மாறாக அந்த ஒளி எம்மை வந்தடைய எவ்வளவு காலம் எடுக்குமோ அதற்கு முன்னர் அந்த விண்மீன் எப்படி இருந்ததோ அதையே எம்மால் பார்க்க முடியும்.

இந்த “காலத்தில் பயணிக்கக் கூடிய” ஒளியின் இயல்பால், வானியலாளர்கள் பிரபஞ்சத்தின் தொலைவில் இருந்துவரும் ஒளியை அவதானமாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இப்போது இந்தத் தொலைவில் இருந்துவரும் ஒளியானது, இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றிய பின்னர் உருவான முதல் விண்மீன்களில் இருந்து வெளிவந்தவையாகும். தேடல் வெற்றியளித்துவிட்டது! வானியலாளர்கள் பிரபஞ்சத்தின்தொலைவில் இருக்கும் பல ஒளிமுதல்களைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இவை மிகப்பிரகாசமான ஆதி விண்மீன்பேரடைகளாகும்.

இந்த ஆதி விண்மீன்பேரடைகளில், ஆய்வாளர்களைக் கவர்ந்தது CR7 எனப்படும் விண்மீன்பேரடையாகும். இந்த CR7 எனப்படும் விண்மீன்பேரடையே இதுவரை நாம் கண்டறிந்த ஆதிகால விண்மீன்பேரடைகளில் மிகப்பிரகாசமானது. அது எப்படி இருக்கும் என ஓவியரின் கைவண்ணத்தில் உருவான படத்தை நீங்கள் இங்கே காணலாம். மந்திரத்தூசுகளை தூவிவிட்டதுபோல காட்சி தரும் இந்த CR7 விண்மீன்பேரடை உண்மையிலே ஆச்சரியமான விடயம்தான். இந்த விண்மீன்பேரடையில் தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் முதல் விண்மீன்கள் உருவாகின!
நன்றி: ESO/M. Kornmesser
படத்தை கிளிக் செய்வதன்மூலம் பெரிதாக்கிப் பார்க்கலாம். நன்றி: ESO/M. Kornmesser
இந்த ஆரம்ப விண்மீன்களே, ஹைட்ரோஜன்,ஹீலியம் மற்றும் லிதியம் தவிர்ந்த மேலதிக மூலகங்களை உருவாக்கின. மனிதனாகிய நாம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மூலகங்கள் இந்த விண்மீன்களால் தான் முதன்முதலில் உருவாக்கப்பட்டது என்றால் உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இல்லையா!

ஆர்வக்குறிப்பு:

இந்த ஆதிகால விண்மீன்கள் அளவில் மிகப்பாரியவையாக இருந்திருக்கும். இவை நமது சூரியனைவிடவும் பல நூறு அல்லது பல ஆயிரம் மடங்கு திணிவு கொண்டவையாக இருந்தன.

இந்தக் கட்டுரையின் ஆங்கிலப் பிரதி unawe.orgதளத்தில் இருக்கிறது. அதனை பின்வரும் லிங்கை கிளிக்குவதன் மூலம் வாசிக்கலாம்.

நன்றி : https://parimaanam.wordpress.com/2015/06/17/the-first-stars-in-the-universe/

Friday, June 19, 2015

பார்த்திபன் கனவு 40 ( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 03 - மாரப்பன் புன்னகை )

( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 03 - மாரப்பன் புன்னகை ) 
நன்றி:http://www.privateislandsonline.com/content/listings/1086/cimage_ef6415ad37-thumbb.jpg

விக்கிரமன் செண்பகத்தீவில் இருந்த காலத்தில் தாய் நாட்டையும், தாய்நாட்டில் உள்ளவர்களைப் பற்றியும் அடிக்கடி சிந்தனை செய்வான். அருள்மொழி, சிவனடியார், பொன்னன், வள்ளி, காஞ்சி நகர்ப் பெண் ஆகியவர்கள் அவனுடைய உள்ளத்தில் இடைவிடாமல் தோன்றுவார்கள். அவர்களுக்கிடையில் மாரப்ப பூபதியும் சில சமயம் அவனுடைய நினைவுக்கு வருவான். அப்போது விக்கிரமனுடைய உள்ளமும் உடலும் அருவருப்பினாலும் அவமானத்தினாலும் சுருங்கிப்போகும். சித்தப்பா தன்னை வஞ்சித்து நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்து விட்டாரென்று சிராப்பள்ளி மலையில் அவன் புலிக்கொடியை உயர்த்த முயன்ற அன்றைத் தினமே வெளியாகிவிட்டது. அந்த முயற்சிக்கு மாரப்ப பூபதி பூரண உதவி செய்வதாய் வாக்களித்திருந்ததற்கு மாறாக அவர் அச்சமயம் அருகில் வராமலே இருந்துவிட்டது மாத்திரமில்லை - அவரே முன்னதாகப் பல்லவ சேனாதிபதிக்குத் தகவல் தெரிவித்தவர் என்பதும் அவனைச் சிறைப்படுத்திக் காஞ்சிக்குக் கொண்டு போன வீரர்களின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்துவிட்டது.

ஆகையால், மாரப்ப பூபதியைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம் விக்கிரமனுடைய உள்ளம் கசந்ததோடு, நாவும் கசந்தது. சோழ வம்சத்தில் இப்படிப்பட்ட மனிதர் ஒருவரும் பிறந்ததை எண்ணி எண்ணி அவன் மனம் குன்றினான்.

இவ்வாறு அவனுடைய அருவருப்புக்கும் அவமான உணர்ச்சிக்கும் காரணமாயிருந்த மாரப்ப பூபதி, இப்போது சற்றும் எதிர்பாராத சமயத்தில் திடீரென்று எதிரில் நின்றதும், விக்கிரமனுக்கு எப்படியிருந்திருக்குமென்று சொல்லவும் வேண்டுமா?

இரத்தின வியாபாரியின் முகத்தில் தோன்றிய திகைப்பை மாரப்ப பூபதி கவனித்தவனாய், "ஏனையா இப்படி மிரளுகிறீர்? ஏதோ திருடனைப் பற்றிப் பேச்சு நடந்ததே? ஒருவேளை நான் தான் திருடன் என்று நினைத்துக் கொண்டீரோ?" என்று சொல்லி மீண்டும் ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தான்.

இதற்குள் விக்கிரமன், ஒருவாறு சமாளித்துக் கொண்டு விட்டான்.

"இந்த நாட்டுத் திருடர்கள் எப்படியிருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஐயா! நான் இந்த நாட்டான் அல்ல. ஆனால் நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் ஆட்சியில் திருட்டுப்புரட்டே கிடையாதென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆகையால் நீர் திருடராயிருக்க முடியாது" என்றான்.

"அசலூர்க்காரனாயிருந்தாலும் அகம்பாவத்தில் மட்டும் குறைச்சல் இல்லை. நீர் எந்தத் தேசம், ஐயா? உமது பெயர் என்ன? எதற்காக இந்த நாட்டுக்கு வந்திருக்கிறீர்?" என்று பூபதி கேட்டான்.

"உமக்குத் தெரிந்தேயாக வேண்டுமானால் சொல்கிறேன். என் பெயர் தேவசேனன்; இரத்தின வியாபாரம் செய்ய வந்திருக்கிறேன்."

"ஓகோ! இரத்தின வியாபாரம் செய்வதற்கா வந்திருக்கிறீர்? அப்படியா சமாசாரம்? இரத்தின வியாபாரி ஒவ்வொரு கல் தச்சனாகக் கூப்பிட்டு எதற்காக இரகசியம் பேச வேண்டும்? பல்லவ நாட்டிலிருந்து சிற்பிகளைக் கலைத்து அழைத்துப் போகிறவர்களுக்கு நரசிம்ம சக்கரவர்த்தி என்ன தண்டனை விதிப்பார் தெரியுமா?"

"எனக்குத் தெரியாது! ஐயா! நான்தான் அயல் நாட்டான் என்றேனே? இவ்வளவு விசாரணை புரியும் நீர் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லையே?" மாரப்ப பூபதி கடகடவென்று சிரித்தான்.

"நான் யார் என்று தெரியவில்லையா? நல்லது; வெண்ணாற்றங்கரைப் போர்க்களத்தில் உயிரைவிட்ட பார்த்திப மகாராஜாவுக்கு உடன்பிறந்த சகோதரன் நான்! தற்சமயம் சோழ நாட்டின் பிரதம சேனாதிபதி!"

இப்படிச் சொல்லியபோது இரத்தின வியாபாரியின் முகத்தில் ஏதாவது மாறுதல் தெரிகிறதா என்று மாரப்பன் உற்றுப் பார்த்தான். ஒன்றும் தெரியாமல் போகவே "என்னுடைய கீர்த்தி உம்முடைய காதுக்கு எட்டியிராவிட்டாலும் வீராதி வீரரும் சூராதி சூரருமான பார்த்திப மகாராஜாவின் புகழ் கண்டிப்பாக எட்டியிருக்க வேண்டுமே? அந்தப் பெயரைக் கூட நீர் கேட்டதில்லையா? அப்படி எந்தக் கண்காணாத தேசத்து மனுஷர் ஐயா நீர்?" என்று கேட்டான்.

இரத்தின வியாபாரி சற்று யோசிப்பவன்போல் காணப்பட்டான். பிறகு அவன் மாரப்பனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, "ஆமாம். பார்த்திப மகாராஜாவின் புகழை நிச்சயம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவருடைய புதல்வர் விக்கிரமர்தான் இப்போது எங்கள் செண்பகத் தீவுக்கு அரசர், நான் அவருடைய பிரஜை. ஆகையால் பார்த்திப மகாராஜாவைப் பற்றிக் கெடுதலாகவோ பரிகாசமாகவோ எதுவும் என் காது கேட்கச் சொல்ல வேண்டாம்!" என்றான்.

மாரப்பனுடைய முகத்தில் இப்போது சிறிது திகைப்புக் காணப்பட்டது. ஆயினும் அவன் உடனே சமாளித்துக் கொண்டு கூறினான்! "ஓஹோ! அவ்வளவு ராஜபக்தியுள்ள பிரஜையா நீர்? உம்முடைய முகத்தில் விழித்தாலே புண்ணியம், ஐயா! அதனால்தான் உம்மை விட்டுப் போகவே மனம் வரமாட்டேன் என்கிறது. ஆமாம், உமது பெயர் என்னவென்று சொன்னீர்?"

"தேவசேனன்."

"தேவசேனன் - ஆகா! என்ன திவ்யமான பெயர்! - இவ்வுலகில் பெயர், புகழ் எல்லாம் பொய் என்று சொல்வது எவ்வளவு பிசகு? உம்முடைய பெயருக்காகவே உம்மிடம் இரத்தினம் வாங்கலாம். இருக்கட்டும்; கோமகள் குந்தவி தேவி இரத்தினம் வாங்குவதற்குத்தானே உம்மை அரண்மனைக்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்?"

"கோமகள் குந்தவி தேவியா? யாரைச் சொல்கிறீர்?" என்று இரத்தின வியாபாரி உண்மையான வியப்புடனே கேட்டான்.

"இப்போது பல்லக்கில் போனாளே. அந்தத் தேவியைத்தான்!"

"அவள் குந்தவி தேவியின் தோழி மாதவி அல்லவா?"

"ஓஹோ! உன்னிடம் அப்படி ஒரு பொய் சொல்லி வைத்தாளாக்கும். அப்பாவுக்கு ஏற்ற பெண்தான். நீ இந்தத் தேசத்து மனுஷன் அல்லவென்று நிச்சயமாய்த் தெரிகிறது. அல்லது இந்தத் தேசத்தைவிட்டு வெளியேற்றப் பட்டவனாயிருக்க வேண்டும்...."

இந்த இடத்தில் மாரப்பபூபதி தனக்குதானே பேசிக் கொண்டான். பிறகு திடீரென்று தேவசேனனை உற்றுப் பார்த்து, "ஆமாம்; உங்கள் தேசத்து ராஜா விக்கிரமன் என்று சொன்னீரே? அவனுடைய தாயார் அருள்மொழி ராணிக்கு நேர்ந்த விபத்தைப் பற்றி அவனுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டான்.

இந்தக் கேள்வியினால் மாரப்பபூபதி என்ன எதிர்பார்த்தானோ, அது சித்தியாகிவிட்டது. இத்தனை நேரமும் மாறாமல் பதுமை போலிருந்த இரத்தின வியாபாரியின் முகம் மாறிவிட்டது. அளவிலாத பீதியுடனும் ஆத்திரத்துடனும், "என்ன? அருள்மொழி ராணிக்கு என்ன?" என்று அவன் அலறிக் கொண்டு கேட்டான்.

மாரப்பன் முகத்தில் புன்னகை தவழ்ந்தது.

அதே சமயத்தில், அவர்களுக்குப் பின்னால் வெகு சமீபத்தில் ஒரு பெரும் கோலாகல கோஷம் எழுந்தது. "வாதாபியை அழித்து வாகை சூடிய நரசிம்ம பல்லவேந்திரர் வாழ்க!" "ஐய விஜயீ பவ!" என்று ஏககாலத்தில் அநேகம் குரல்களிலிருந்து வாழ்த்தொலிகள் கிளம்பி ஆரவாரித்தன. "சக்கரவர்த்தி வருகிறார், சக்கரவர்த்தி வருகிறார்" என்று பலர் பேசுவது காதில் விழுந்தது.

தொடரும் 

Friday, June 12, 2015

தெரிய வேண்டும் ஆட்டிசத்தை ( மருத்துவ தொடர் , பாகம் 21 ஆட்டிசம் : அடுத்து என்ன? )

ஆட்டிசம் : அடுத்து என்ன?

இன்று உலக அளவில் குழந்தைகளைப் பாதிப்புக்குள்ளாக்கும் குறைபாடுகளில் ஆட்டிசமும் ஒன்று. ஆட்டிசம் என்பது ஒரு நிலை என்று இப்போது சொல்கிறார்கள். அதாவது, இந்த நிலைக்குள் இருப்பவர்கள் வெளியேயும் வரலாம், வராமலும் போகலாம். ஆனால், ஆட்டிசம் ஏன் வருகிறது? எப்படி இதை வராமல் தடுப்பது அல்லது கர்ப்ப காலத்திலேயே கண்டறிய முடியுமா என்று அப்பாவியாக நாம் கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே இருக்கிறோம். மருத்துவ உலகில் ஒரு பகுதியினர் இதுமாதிரியான நூற்றுக்கணக்கான கேள்விகளுக்கு விடை கண்டுபிடிக்கும் முயற்சியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு வருகின்றனர். ‘இப்படியாக இருக்கலாம்’ என்றும் ‘அப்படியாக இருக்கலாம்’ என்றும் அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியாத பல ஆய்வுகளின் முடிவுகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அதனால் நாம், இப்படியான விவாதத்திற்குள் போகாமல் ஒரு குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதாக மருத்துவர்கள் சந்தேகப்பட்டுச் சொல்லும்போது, அடுத்ததாக பெற்றோரான நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை மட்டும் இங்கே பார்ப்போம்.

ஒப்புக்கொள்ளுதல் அவசியம்!

எந்தவொரு பெற்றோருக்கும் தன்னுடைய குழந்தைக்கு ஒரு குறை இருக்கிறது என்று அறிய வரும்போது, பெருவாரியானவர்களின் மனம் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, ஆட்டிசம் மாதிரியான குறைபாடுகள் இருப்பதாக மருத்துவர்கள் சொல்லும்போது, உடனடியாக பெற்றோர் பலரும் அதை ஏற்க மறுத்துவிடுகின்றனர். மூன்று, நான்கு ஆண்டுகள் சென்றபிறகுதான், வெளியிடங்களில் இருந்து குழந்தை பற்றி வரும் புகார்களுக்குப் பின் தங்களுடைய குழந்தைக்குக் குறைபாடு இருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் உருவாகி, அது வலுப்பெற்ற பின் மருத்துவரிடம் மீண்டும் வருகின்றனர். இதனை முன்னமே செய்திருந்தால், குழந்தைக்குக் கொடுக்கப்பட்டுவரும் தெரபிகளின் வாயிலாக குழந்தை முன்னேற்றப் பாதை நோக்கி பயணித்திருக்கும் என்று வருந்துகிறார்கள் மருத்துவர்கள். ஆனால் பெற்றோர் பலரின் தேவையற்ற ஈகோ, அதனைச் செய்யவிடாமல் தடுத்து விடுகிறது. ஆட்டிசம் மாதிரியான குறைபாடுகளை பயிற்சிகளின் வழியே கொஞ்சமேனும் ஒழுங்குசெய்ய இயலும். நாம் மறுத்துவிட்டு, இருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் அக்குழந்தையின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கிறோம் என்பதை நினைவுகொள்வது நல்லது.
பரிசோதனை, ஆய்வுக்கூடம் ஏதுமில்லை.

பொதுவாக ஒரு குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதாகச் சந்தேகிக்கும் மருத்துவர், அக்குழந்தையை இன்னொரு உளவியல் மருத்துவரிடம் அனுப்பி வைப்பார். அங்கே அவர்கள் குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, பெற்றோரிடம் பல்வேறு கேள்விகளை வரிசையாகக் கேட்பார்கள். நாம் சொல்லும் உண்மையான பதிலின் மூலம் குழந்தை எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதைக் கண்டறிவார்கள். மஞ்சள் காமாலையோ, டைபாய்டு காய்ச்சலோ வந்தால் ரத்தம், சிறுநீர் ஆகியவற்றைப் பரிசோதனைக்குக் கொடுப்போம். அதுபோல, ஏதாவது ரத்த சோதனை வழியாக ஆட்டிசத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் வழக்கம் இல்லை. சில குழந்தைகளுக்கு ஈ.ஈ.ஜி எடுக்கச்சொல்லி வலியுறுத்துவர். அதுவும்கூட, வலிப்பு போன்ற நரம்பியல் சார்ந்த சிக்கல்கள் ஏதேனும் பின்னாளில் வரும் வாய்ப்பு இருக்கிறதா என்பதைக் கண்டறிவதற்குத்தான். அத்தகைய நரம்பியல் சிக்கல்களுக்கு மட்டுமே குழந்தைகளுக்கு மருந்து மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும். மற்றபடி பெற்றோர்/கவனிப்பாளரின் குழந்தை பற்றிய அவதானிப்புகளின் வழியேதான் ஆட்டிசத்தின் தீவிரம், அதற்கான சிகிச்சை முறைகள் போன்றவற்றைத் தீர்மானிக்க முடியும்.
சாதாரணமாகவே, இந்த மண்ணில் ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித் தன்மையானதுதான். ஆனால் ஆட்டிச நிலைக்குட்படும் குழந்தைகள், இன்னும் தனித்தன்மை உடையவர்களாக இருப்பார்கள். ஆட்டிச பாதிப்பின் தீவிரம், அது பாதித்திருக்கும் செயல்பாடுகள் போன்றவை ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒப்பிடமுடியாத அளவு வேறுபட்டிருக்கும். எனவே, எல்லாக் குழந்தைகளையும் ஒரே வகுப்புக்குள் உட்காரவைத்து ஒரே பாடத்தை எழுதிப்போட்டு படிக்க வைத்து, தேர்வு நடத்தி, மதிப்பெண் கொடுக்கும் நம் கல்விமுறை போல பொதுமையான அமைப்புகள் ஒருபோதும் பொருந்தி வராது. ஒவ்வொரு குழந்தையையும் புரிந்துகொண்டு அவர்களின் பிரத்யேக திறனை பட்டை தீட்டவும், அவர்கள் பின்தங்கியிருக்கும் திறன்களை வளர்க்கவும் என தனிப்பட்ட திட்டங்களை (Individual learning plan) உருவாக்கிக் கொண்டு அதன்படி அக்குழந்தைகளை வளர்ச்சிப் படிநிலைகளில் ஏறச் செய்யவேண்டும்.

தொடக்க நிலைப்பயிற்சி (Early Intervention)

நான்கு வயதுக்குள்ளாகவே ஆட்டிசம் எனக் கண்டறியப்படும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் பயிற்சிகளை தொடக்க நிலைப்பயிற்சி (early intervention) என்கிறார்கள். பொதுவாக ஆட்டிசம் நிலைக்குள் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு, ‘சென்ஸரி பிரச்னைகள்‘ முக்கியமானதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
கண்டு கேட்டு உண்டு  உயிர்த்து உற்று அறியும் ஐம்புலனும் மூளையுடன் கொண்டுள்ள தொடர்பை ‘சென்சரி‘ என்று சொல்லலாம். எந்த ஒன்றையும் கண், மூக்கு, வாய், காது, தோல் ஆகிய புலன்களின் வழியே, அவை தரும் அடிப்படைத் தகவல்களைப் பரிசீலிப்பதன் மூலம்தான் மூளை உணர்கிறது. புலன்களின் வழியாக மூளைக்கு வந்துசேரும் இந்தப் புலனுணர்வுத் தகவல்களின் அடிப்படையில்தான் நாம் மேற்கொண்டு சிந்தித்து, உணர்வுப்பூர்வமாகவும் உடல் மூலமாகவும் அத்தகவலுக்கு எதிர்வினை ஆற்றுகிறோம். சாதாரணமாய் இவையெல்லாம் அனிச்சையாகவே நடக்கும் என்பதால், நாம் இவற்றைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆனால் ஆட்டிச பாதிப்புடையோருக்கு சென்சரி (புலனுணர்வு) தகவல்களைப் பெறுவதிலும், அவற்றைப் பிரித்துப் பார்த்து புரிந்துகொள்வதிலும் மிகுந்த சிக்கல்கள் உண்டு. அச்சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டவர்கள், மிகுந்த மனப் பதற்றத்தையும் அழுத்தத்தையும் உணர்வார்கள். ஒரு சில ஆட்டிசக் குழந்தைகள் உடல் ரீதியிலான வலியையும் உணர்வதுண்டு. இது அவர்களின் நடத்தையை உடனடியாகப் பாதிக்கும்.
ஐம்புலன்களின் மூலம் நம்மை அடையும் தொடுதல், கேட்டல், பார்த்தல், முகர்தல், சுவைத்தல் என்பன தவிர, இன்னும் இரு வகையான புலனுணர்ச்சிகளும் உண்டு.
அவை:-  சமநிலை (balance or ‘vestibular’), உடலை உணரும் திறன் (body awareness or ‘proprioception’). இவையும் முக்கியமானவைதாம். ஆட்டிசக் குழந்தைகள் இந்த ஏழு வகை உணர்ச்சிகளுக்கும், தேவைக்கும் மிகையாகவோ அல்லது தேவைக்குக் குறைவாகவோ எதிர்வினை புரிகின்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.
ஆட்டிச நிலைக்குள் இருக்கும் குழந்தைகளை மிகையுணர்ச்சி (Hyposensitive) உடையவர்கள், குறையுணர்ச்சி (Under sensitive) உடையவர்கள் என்று இரண்டு பிரிவாகப் பிரிக்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். இதிலும்கூட பல்வேறு பயிற்சிகள் கொடுக்கப்படுகின்றன.

பயிற்சிகள் பலவிதம்; ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்!

ஆட்டிச நிலைக்குள் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் தெரபிகள் வழியே அவர்களிடம் முன்னேற்றத்தைக் காணமுடியும். இவற்றில் முக்கியமான மூன்று வகைகள் உள்ளன.

அ. அறிவுத்திறன் வளர்ச்சிக்கான பயிற்சிகள்  (cognitive development thearpy)

இவ்வகுப்பில் குழந்தையின் அறிவுத்திறனுக்குத் தேவையான பயிற்சிகள் பல கட்டங்களாக வழங்கப்படுகின்றன. சாதாரண குழந்தைக்கு நேரடியாக சிலேட்டுக் குச்சியையோ பென்சிலையோ கையில் பிடித்துக்கொள்ளச் செய்து, அவர்களின் கையை நகர்த்தி எழுதக் கற்றுக் கொடுத்துவிடலாம். ஆனால், இவர்களுக்கு பென்சிலை கையால் பிடிப்பதையே ஒரு திறனாக கற்பிக்க வேண்டியிருக்கும். பெரும்பாலான குழந்தைகள் ஃபைன் மோட்டார் ஸ்கில்ஸ் (Fine motor skills) எனப்படும் விரலால் பென்சிலைப் பிடித்துக் கொள்வது, அதன்மீது அழுத்தம் கொடுத்து நகர்த்துவது போன்ற நுணுக்கமான விஷயங்களைச் செய்யமுடியாமல் தவிப்பார்கள். சிலரோ கண்களுக்கும் விரல்களுக்குமான ஒத்திசைவு (Hand to eye coordination) இல்லாது திணறுவார்கள். அவர்களுக்கு எழுத்துக்கள் நன்றாகத் தெரிந்தாலும்கூட, எழுத முடியாமைக்கு இதுவே காரணம்.

மணிகள் கோர்ப்பது, விரல்களுக்கான மசாஜ், மணலில் விரலை அளையவிடுவது என பல்வேறு சிறு பயிற்சிகளின் மூலம் இந்தப் பிரச்னைகளையெல்லாம் சரிசெய்த பிறகே இவர்களை எழுதவைக்க முடியும். அப்போதும்கூட, நாம் நினைப்பதையெல்லாம் இவர்களிடம் திணித்துவிட முடியாது. ஒரு குழந்தைக்கு எண்களைப் பிடித்தால், முதலில் அங்கிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். ஒரு குழந்தைக்கு வண்ணங்கள் பிடிக்குமென்றால், முதலில் வரைய ஊக்குவிக்கலாம். நாளடைவில் தூரிகை (பிரஷ்) பிடித்து பழகியபின், பென்சில்/பேனா கொண்டு எழுதப் பழக்கிவிடலாம். எழுதவே வராது என்றாலும், இவர்களுக்கு லெட்டர் சார்ட் எனும் முறை மூலமேனும் தங்கள் அறிவை வெளிப்படுத்தப் பழக்கலாம். அரசுத் தேர்வுகளில் உதவியாளர்களைக் கொண்டு இம்முறையில் எழுதித் தேறியவர்களும் உண்டு. எனவே, சோர்வடையாமல் அவரவர் தனித்திறன் அறிந்து கற்பிக்க வேண்டும்.

ஆ. புலனறி தேவைகளுக்கான பயிற்சிகள்

ஆட்டிச நிலையில் இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு மிகப்பெரிய சவாலான விஷயமாக இருப்பது இதுதான்! உதாரணமாக, ஒரு குழந்தையின் முன்பாக வாழைப்பழமோ அல்வாவோ சாப்பிடுகிறீர்கள் என்றால், உடனே அக்குழந்தையும் சாப்பிட ஆர்வப்படும். ஆனால் ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் குழந்தைகளில் சிலர், இதன் கொழகொழ தன்மையைப் பார்த்ததுமே வாந்தி எடுத்துவிடுவார்கள். இது ஏதோ கொழகொழப்பான பொருளைப் பார்த்து மட்டும் என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். சொரசொரப்பு, மிருதுவானது, கடினமானது என பல கோணங்களிலும் இவர்களுக்கு ஒவ்வாமை இருக்கும். அவற்றைச் சரி செய்வதற்கு ஏற்றமாதிரியான பயிற்சிகள் கொடுப்பார்கள். சிலருக்கு அதிக வெளிச்சம் ஆகாது; சிலருக்கு அதிகமான வெளிச்சமே தேவையாக இருக்கும். சிலருக்கு சத்தமே ஆகாது. நாம் மிகமிக மெதுவாகப் பேசுவதுகூட அவர்களின் காதில் பலத்த அலறலாகக் கேட்கக்கூடும். இவற்றையெல்லாம் களைய, ஒவ்வொன்றுக்குமாக தனிப்பட்ட பயிற்சிகள் தரப்பட வேண்டும்.

இ. பேச்சுப் பயிற்சி (Speech therapy)

ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் குழந்தைகள் பலருக்கும் பேச்சு வருவதில்லை. அவர்களுக்கு இவ்வகைப் பயிற்சி அவசியமாகிறது. பேச்சுப் பயிற்சி என்றதும், ‘அ‘னா சொல்லு, ‘ஆ‘வன்னா சொல்லு என்று சொல்லிக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல. வாய்ப் பகுதியில் சூடான, குளிர்ச்சியான பொருட்களால் மசாஜ் செய்வது துவங்கி, கண்ணாடி முன் நின்று ஒலியெழுப்ப வாயை எப்படி அசைப்பது என்று சொல்லிக்கொடுப்பது என பல்வேறு படிநிலைகள் உண்டு. பேச்சுப் பயிற்சியாளர் மட்டுமல்லாது வீட்டில் பெற்றோரும், தொடர்ந்து குழந்தை பேச ஊக்குவிக்க வேண்டும். இதற்கு, பேச்சுப் பயிற்சியாளரின் உதவியை நாடலாம். பொதுவாகவே இக்குழந்தைகள், முடிந்தவரை பேசுவதைத் தவிர்க்கவே பார்ப்பர் என்பதால், நாம்தான் அவர்கள் பேசியே ஆகவேண்டும் என்ற சூழலை உருவாக்க வேண்டும். சற்று கண்டிப்பான முகமூடியை அணிந்துகொள்வதன் மூலமே இது சாத்தியமாகும். பத்து வயது வரையிலும்கூட குழந்தைகளின் பேச்சுப் பயிற்சியைத் தொடர்வது அவசியம். அதற்குமேல் இனி பேச்சு வருவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்று தெரபிஸ்டுகள் உறுதியாகச் சொன்ன பின்னரே சைகை மொழி (sign language) பயிற்சிக்குப் போக வேண்டும். முன்னமே சைகை மொழியைத் துவக்கிவிட்டால், இக்குழந்தைகள் பேச முயற்சிப்பதை நிறுத்திவிடும் அபாயம் உண்டு. எனவே, அதை முடிந்தவரை தள்ளிப் போடுதல் நலம்.

ஒரு நாள் போதுமா?

இப்படியான பயிற்சிகளை குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கத்தொடங்கிய மறுநாளோ மறுமாதமோ குறைபாடுகளில் இருந்து முற்றிலும் சரியாகிவிடுவான் என்பதல்ல பொருள். ஏனெனில், சில பெற்றோர் ஒரு தெரபி வகுப்புக்குச் செல்லத்தொடங்கிய சில நாட்களில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை என்று அடுத்த தெரபி நிலையம் தேடி ஓடத் தொடங்குகிறார்கள். சிலர் இப்படியும் நினைத்துவிடுகின்றனர் என்பதால், இதையும் சொல்லவேண்டியது அவசியமாகிறது. தொடர்ந்து கொடுக்கப்படும் பயிற்சிகளினால் குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் மாற்றத்தைக் காணமுடியும்.
அதேபோல் நாம் ஒரு வெளிப்பாட்டு முறையை முடிவு செய்துகொண்டு அதன்படி மட்டுமே இக்குழந்தைகள் தங்களின் அறிவை வெளிக்காட்டியாக வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. வெவ்வேறு முறைகளில் ஏதேனும் ஒன்றில் அக்குழந்தையின் அறிவுத்திறன் வெளிப்படும் வாய்ப்பு உள்ளது என்ற நம்பிக்கையோடே நாம் தொடர்ந்து முயற்சிக்க வேண்டும். (பின் இணைப்பு குறிப்பைக் காண்க)
பெற்றோரின் பொறுமையும் விடாமுயற்சியுமே இக்குழந்தைகளை வடிவமைப்பதில் பெரும்பங்கு வகிக்க முடியும். எனவே, நம்பிக்கையோடு ஆட்டிசக் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிப்போம். நாமும் அவர்களைப் பற்றிக் கற்றுக்கொள்வோம்.

பின் இணைப்பு

அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த இந்திய வம்சாவளியினரான கிருஷ்ணா நாராயணன் ஓர் ஆட்டிச நிலையாளர். அவர் தன் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்வைப் பற்றி, தனது ‘வீணாகும் திறமைகள்‘ (wasted talent) என்ற புத்தகத்தில் எழுதியிருப்பதை இங்கே நாம் தெரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது. கிருஷ்ணா, தன் அம்மா ஃப்ளாஷ் கார்ட் (flash card) மூலம் தனக்கு வார்த்தைகளைச் சொல்லித்தர செய்த முயற்சியைப் பற்றி இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்.

“வேடிக்கையான அதே நேரம் மனம் நெகிழவைக்கும் ஒரு உதாரணம், என் தாயின் சோகமான கற்பித்தல் அனுபவம். அவரது நோக்கம் என்னை மம்மி, டாடி என்ற இரு வார்த்தைகளை அர்த்தம் புரிந்து சொல்ல வைப்பது. அதாவது அவர் ‘Mummy‘ என்று எழுதிய அட்டையைக் காட்டும் போது, நான் ‘மம்மி‘ என்று சொல்லவேண்டும். அதேபோல ‘Daddy‘ என்று எழுதிய அட்டையைக் காட்டுகையில், சரியாக ‘டாடி‘ என்று சொல்ல வேண்டும் என்பதுதான் திட்டம். ஆனால், என்னிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையும் கிளம்பவில்லை. அட்டையைக் காட்டி எத்தனையோ முறை அவர் சொல்லிக்கொடுத்த பின்னரும் என்னால் அந்த எளிய இரண்டு வார்த்தைகளைச் சொல்ல முடியவில்லை. அதன் பொருள், எனக்கு அவ்வார்த்தைகள் தெரியாது என்பதல்ல. என் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் பெயரவில்லை என்பது மட்டுமே என் சிக்கல்.

ஒரு பொன்னாளில் என் அம்மாவுக்கு, ஓர் அற்புதமான யோசனை தோன்றியது. வார்த்தையைச் சொல்லச் சொல்லி என்னிடம் மல்லு கட்டுவதை விட, அவர் எந்த வார்த்தையைச் சொல்கிறாரோ அந்த அட்டையை நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் என்பதுதான் அது. இரண்டு அட்டைகளையும் கையில் பிடித்துக்கொண்டு அம்மா ‘Daddy‘ என்று சொல்ல, நான் சரியான அட்டையைச் சுட்டினேன். அம்மாவால் இதை நம்பவே முடியவில்லை! பின், மாறி மாறி வேறு விதங்களில் என்னைச் சோதித்துப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு முறையும் நான் சரியான அட்டையையே சுட்டிக் காட்டினேன். அம்மா மகிழ்வின் உச்சத்தில் இருந்தார்” என்கிறார் கிருஷ்ணா நாரயணன்.
(விரைவில் இந்நூல் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் வர உள்ளது)

(உலக ஆட்டிச விழிப்புணர்வு நாளான ஏப்2ம் தேதியை ஓட்டி, 2015 ஏப்ரல் மாத செல்லமே இதழில் வெளியான கட்டுரை)

நன்றி : http://blog.balabharathi.net/?p=1586

Saturday, June 6, 2015

பார்த்திபன் கனவு 39 ( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 02 - சந்திப்பு )

( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 02 - சந்திப்பு ) 


நன்றி : http://2.bp.blogspot.com/-baZ5 2LU9HQ/UqFl2FbgaPI/AAAAAAAAAiI/vDCLlAG_qwc/s1600/kadarkarai+kovil.JPG

மாமல்லபுரத்தில் கலைத் திருவிழா வழக்கம் போல் நடந்து கொண்டிருந்தது. இவ்வருஷம் சக்கரவர்த்தி திருவிழாவுக்கு விஜயம் செய்யவில்லை. சில காலமாகச் சக்கரவர்த்தி ஏதோ துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதாகவும், அதனால் தான் கலைவிழாவுக்கு வரவில்லையென்றும் ஜனங்கள் பேசிக் கொண்டார்கள். வேறு சிலர், சக்கரவர்த்தி கொஞ்ச காலமாகப் பல்லவ நாட்டிலேயே இல்லையென்றும், அவருடைய குமாரன் இலங்கையிலிருந்து திரும்பிய பிறகு அவனிடம் இராஜ்ய பாரத்தை ஒப்புவித்துவிட்டு மாறுவேஷத்துடன் தேச யாத்திரை போயிருக்கிறார் என்றும் சொன்னார்கள்.

ஆனால், சக்கரவர்த்தியின் குமாரன் மகேந்திரனும், குமாரி குந்தவி தேவியும் இவ்வருஷம் கலைவிழாவுக்கு விஜயம் செய்திருந்தபடியால், மாமல்லபுர வாசிகள் சிறிதளவும் உற்சாகம் குன்றாமல் விழாவைச் சிறப்பாக நடத்தினார்கள். கலைவிழாவின் காட்சிகளையும், கற்பாறைகளில் செதுக்கிய அற்புதமான சித்திரங்களையும், ஆங்காங்கு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த இசை விருந்து, நாட்டியம், கூத்து ஆகியவைகளையும் பார்த்து அனுபவித்துக் கொண்டு கப்பலிலிருந்து இறங்கிய நமது இரத்தின வியாபாரி குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் அபூர்வமான கிளர்ச்சி தோன்றியது; கண்களில் அளவில்லாத ஆர்வம் காணப்பட்டது. எவ்வளவுதான் பார்த்த பிறகும் கேட்ட பிறகுங்கூட அவனுடைய இருதய தாகம் தணிந்ததாகத் தெரியவில்லை. பார்க்கப் பார்க்க, கேட்கக் கேட்க, அந்தத் தாகம் அடங்காமல் பெருகிக் கொண்டிருந்ததென்று தோன்றியது. அந்த அதிசயமான சிற்பக் காட்சிகளையும், உயிருள்ள ஓவியங்களையும் பார்க்கும்போது, ஊனையும் உள்ளத்தையும் உருக்கும் இசை அமுதத்தைப் பருகும் போதும் அவன் அடைந்த அனுபவம் ஆனந்தமா? அல்லது அசூயையா? அல்லது இரண்டும் கலந்த உணர்ச்சியா?

இரத்தின வியாபாரிக்குப் பக்கத்தில் தலையிலும் தோளிலும் மூட்டைகளைச் சுமந்து கொண்டு ஒரு குள்ளன் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவனுடன் இரத்தின வியாபாரி ஜாடை காட்டிப் பேசுவதைப் பார்த்தால் குள்ளனுக்குக் காது செவிடு என்று ஊகிக்கலாம். அவன் செவிடு மட்டுமல்ல - ஊமையாகக்கூட இருக்கலாமென்றும் தோன்றியது. தன்னுடைய நடவடிக்கைகளைப் பற்றி வேறு யாருக்கும் தெரியப்படுத்த முடியாமலிருக்கும் பொருட்டே நமது இரத்தின வியாபாரி அத்தகைய ஆளைப் பொறுக்கி எடுத்திருக்க வேண்டும்.

ஆமாம்; அந்த இளம் வர்த்தகங்களின் நடவடிக்கைகள், கவனித்துப் பார்ப்பவர்களின் உள்ளத்தில் சந்தேகத்தை உண்டு பண்ணுவனவாய்த் தான் இருந்தன. அவன் ஆங்காங்கு சிற்பக் காட்சியோ, சித்திரக் காட்சியோ உள்ள இடத்தில் சிறிது நேரம் நிற்பான். சிற்பங்களையும் சித்திரங்களையும் பார்ப்பதோடல்லாமல் பக்கத்தில் நிற்கும் சிற்பிகளையும் கவனிப்பான். அவர்களில் யாராவது ஒருவன் தனித்து நிற்க நேர்ந்தால் அவனை நெருங்கி முதுகைத் தட்டி "உன்னிடம் ஒரு விஷயம் பேச வேண்டும்; கொஞ்சம் ஒதுக்குப்புறமாக வருகிறாயா?" என்று கேட்பான். இரத்தின வியாபாரியின் கம்பீரத் தோற்றத்தையும் களையான முகத்தையும் பார்த்த யாருக்குத்தான் அவன் பேச்சைத் தட்ட மனம் வரும்? அவன் சொற்படியே கொஞ்சம் தனியான இடத்துக்கு அவர்கள் வருவார்கள். அவர்களிடம் அவ்வர்த்தகன் கடல்களுக்கு அப்பால் தான் வசிக்கும் தேசத்தைப் பற்றியும், அந்த தேசத்தின் வளத்தையும் செல்வத்தைப் பற்றியும் பிரமாதமாக வர்ணிப்பான். கரிகாலச் சோழச் சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில் கடல் கடந்து சென்ற தமிழர்கள் தான் அத்தேசத்தில் வசிக்கிறார்களென்றும், அவர்களுக்குத் தாய்நாட்டிலுள்ளவை போன்ற திருக்கோயில்களும் சிற்பங்களும் இல்லையே என்ற ஒரு குறையைத் தவிர வேறு குறையே கிடையாதென்றும் எடுத்துச் சொல்வான்.

"அந்தத் தேசத்துக்கு நீ வருகிறாயா? வந்தால் திரும்பி வரும்போது பெருஞ் செல்வனாகத் திரும்பி வரலாம். அந்த நாட்டில் தரித்திரம் என்பதே கிடையாது. தெருவெல்லாம் இரத்தினக் கற்கள் இறைந்து கிடக்கும்!" என்று சொல்லி, குள்ளன் தூக்கிக் கொண்டு வந்த பையிலிருந்து ஒரு பிடி இரத்தினக் கற்களை எடுத்து அவர்களிடம் காட்டுவான்.

இரத்தின வியாபாரியின் பேச்சிலேயே அநேகமாக அந்தச் சிற்பி மயங்கிப் போயிருப்பான். கை நிறைய இரத்தினக் கற்களைக் காட்டியதும் அவன் மனத்தை நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டு தன்னுடைய சம்மதத்தைத் தெரிவிப்பான். அப்படிச் சம்மதம் தெரிவிக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் பெரிய இரத்தினம் ஒன்றைப் பொறுக்கிக் கொடுத்து, "அடுத்த அமாவாசையன்று புலிக் கொடி உயர்த்திய கப்பல் ஒன்று இந்தத் துறைமுகத்துக்கு வரும். அந்தக் கப்பலுக்கு வந்து இந்த இரத்தினத்தைக் காட்டினால் கப்பலில் ஏற்றிக் கொள்வார்கள்" என்பான் நமது இளம் வர்த்தகன்.

கலைத் திருவிழா நடந்த மூன்று தினங்களிலும் ரத்தின வியாபாரி மேற்சொன்ன காரியத்திலேயே ஈடுபட்டிருந்தான். மூன்றாவது நாள் விஜயதசமியன்று அவன் வீதியோடு போய்க் கொண்டிருக்கையில் திடீரென்று எதிர்பாராத ஒரு காட்சியைக் கண்டான். (எதிர்பாராததா? அல்லது ஒரு வேளை எதிர்பார்த்தது தானா? நாம் அறியோம்.) ஆம்; அவன் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்ட நங்கை முன் போலவே பல்லக்கில் சென்ற காட்சிதான். மூன்று வருஷத்துக்கு முன்பு பார்த்ததற்கு இப்போது அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் சிறிது மாறுதல் தோன்றியது. அன்றைக்கு அவளுடைய முகம் சூரியன் அஸ்தமித்த பிறகு நீலக் கடலில் உதயமாகும் பூரண சந்திரனைப்போல் பசும்பொன் காந்தியுடன் பிரகாசித்தது. இன்றோ அதிகாலை நேரத்தில் மேற்குத் திசையில் அஸ்தமிக்கும் சந்திரனைப் போல் வெளிறிய பொன்னிறமாயிருந்தது. அப்போது முகத்தில் குடிகொண்டிருந்த குதூகலத்துக்குப் பதிலாக இப்போது சோர்வு காணப்பட்டது. விஷமம் நிறைந்திருந்த கண்களில் இப்போது துயரம் தோன்றியது. இந்த மாறுதல்களினாலே அந்த முகத்தின் சௌந்தரியம் மட்டும் அணுவளவும் குன்றவில்லை; அதிகமாயிருந்ததென்றும் சொல்லலாம்.

வீதியோடு போய்க் கொண்டிருந்த இரத்தின வியாபாரி தனக்குப் பின்னால் கூட்டத்தில் ஏதோ கலகலப்புச் சத்தம் உண்டாவதைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான். காவலர் புடைசூழ ஒரு சிவிகை வருவதைக் கண்டான். அச்சிவிகையில் இருந்த பெண் தன் இருதய மாளிகையில் குடிகொண்டிருந்தவள்தான் என்பதை ஒரு நொடியில் தெரிந்து கொண்டான். அச்சமயத்தில் அவன் நெஞ்சு விம்மிற்று, கண்களில் நீர் தளும்பிற்று. இம்மாதிரி சந்தர்ப்பம் நேருங்கால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றி அவன் யோசித்து வைத்திருந்ததெல்லாம் சமயத்துக்கு உதவவில்லை. வீதி ஓரமாக ஒதுங்கி நின்று கொண்டான். பல்லக்கின் பக்கம் பார்க்காமல் திரும்பி வேறு திசையை நோக்கினான்.

அவன் இருந்த இடத்தைச் சிவிகை தாண்டியபோது தன்னை இரண்டு விசாலமான கரிய கண்கள் கூர்ந்து நோக்குவதுபோல் அவனுக்கு உணர்ச்சி உண்டாயிற்று. திரும்பிப் பார்க்கவேண்டுமென்ற ஆவல் அளவு மீறிப் பொங்கிற்று. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் வேறு திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பல்லக்கு கொஞ்சதூரம் முன்னால் போன பிறகுதான் அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான். பல்லக்கில் உட்கார்ந்திருந்த பெண் தன்மீது வைத்த கண்ணை எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். அடுத்த கணம் அவனுடைய கண்கள் மறுபடியும் கீழே நோக்கின.

ஆனால் பல்லக்கு மேலே போகவில்லை; நின்றுவிட்டது. பல்லக்குடன் போய்க் கொண்டிருந்த வீரர்களில் ஒருவன் இரத்தின வியாபாரியை நோக்கி வந்தான். அருகில் வந்ததும், "அப்பா! தேவிக்கு உன்னிடம் ஏதோ கேட்க வேண்டுமாம்; கொஞ்சம் வந்துவிட்டுப்போ!" என்றான்.

இரத்தின வியாபாரி அவனுடன் பல்லக்கை நோக்கிப் போனான். அந்தச் சில வினாடி நேரத்துக்குள் அவனுடைய உள்ளத்தில் என்னவெல்லாமோ எண்ணங்கள் கொந்தளித்தன. 'இந்தப் பெண் யாராயிருக்கும்? எதற்காக நம்மை அழைக்கிறாள்? நம்மை அடையாளங் கண்டு கொண்டாளோ? அப்படியானால் இத்தனை நாளும் நம்மை ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டிருந்ததாக ஏற்படுகிறதே? இவள் உயர் குலத்துப் பெண் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஒருவேளை சக்கரவர்த்தியின் மகளாகவே இருக்குமோ? ஐயோ! அவ்விதம் இருந்துவிட்டால்...!

இரத்தின வியாபாரி பல்லக்கை நெருங்கி வந்து அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். அப்பப்பா! அவளுடைய பார்வைதான் எவ்வளவு கூரியது? பெண்களின் கண்களை வாளுக்கும் வேலுக்கும் இதனால்தான் ஒப்பிடுகிறார்கள் போலும்!

ஆமாம்; குந்தவி அவனுடைய கண்களின் வழியாக அவனது இருதயத்தையே ஊடுருவி அதன் இரகசியத்தைக் கண்டுபிடிக்க விரும்புகிறவளைப் போலேதான் பார்த்தாள். இவ்விதம் சற்று நேரம் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு, "ஐயா! நீர் யார்? இந்த தேசத்து மனுஷர் இல்லை போலிருக்கிறதே?" என்றாள்!

"ஆம். தேவி! நான் கடலுக்கப்பால் உள்ள செண்பகத்தீவில் வசிப்பவன் இரத்தின வியாபாரம் செய்வதற்காக இவ்விடம் வந்தேன். என் பெயர் தேவசேனன்" என்று மளமளவென்று பாடம் ஒப்புவிக்கிறவனைப்போல் மறுமொழி கூறினான் இரத்தின வியாபாரி.

அவனுடைய படபடப்பு குந்தவி தேவிக்கு வியப்பை அளித்திருக்க வேண்டும். மறுபடியும் சிறிது நேரம் மௌனமாக உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு, "எந்த தீவு என்று சொன்னீர்?" என்றாள். "செண்பகத் தீவு - செண்பகத் தீவு - செண்பகத் தீவு - கேட்ட ஞாபகமாய் இருக்கிறதே! அந்தத் தீவை ஆளும் அரசன் யாரோ?"

"செண்பகத் தீவின் பூர்வீக அரச வம்சம் நசித்துப் போயிற்று. சோழ நாட்டு இளவரசர் விக்கிரமர்தான் இப்போது எங்கள் அரசர்." இவ்விதம் சொன்னபோது குந்தவியின் முகத்தில் உண்டான பிரகாசத்தை இரத்தின வியாபாரி கவனிக்காமல் போகவில்லை. அந்தத் தேசப் பிரஷ்டனை இன்னும் இவள் நினைவு வைத்துக் கொண்டுதானிருக்கிறாள்! ஆனால் இவள் யார்? இவ்வளவு முககாந்தியும் சௌந்தரியமும் உள்ளவள் ஒருவேளை...? அத்தகைய சந்தேகமே இரத்தின வியாபாரிக்குத் திகில் உண்டாக்கிற்று.

அப்போது குந்தவி, "நீர் இரத்தின வியாபாரி என்பதாகச் சொன்னீரல்லவா?" என்று கேட்டாள். "ஆம், அம்மா; இதோ இந்தக் குள்ளன் தலையில் உள்ள மூட்டைகளில் மேன்மையான இரத்தினங்கள் இருக்கின்றன. வேணுமானால் இப்போது எடுத்துக் காட்டுகிறேன்."

"இப்போது வேண்டாம், வீதியில் கூட்டம் சேர்ந்து போகும். சாயங்காலம் அரண்மனைக்கு வாரும்" என்றாள் குந்தவி.

அரண்மனை! இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் அந்த இளம் வர்த்தகனுடைய முகமானது அப்படி ஏன் சிணுங்குகிறது? அந்தச் சிணுக்கத்தைக் குந்தவி கவனித்தாளோ, என்னவோ தெரியாது. எதையோ மறந்து போய் நினைத்துக் கொண்டவள் போல், "ஆமாம்; சாயங்காலம் கட்டாயம் அரண்மனைக்கு வாரும். சக்கரவர்த்தியின் குமாரி குந்தவி தேவிக்கு இரத்தினம் என்றால் ரொம்பவும் ஆசை கட்டாயம் உம்மிடம் வாங்கிக் கொள்வாள். ஒருவேளை இந்த மூட்டையிலுள்ள இரத்தினங்கள் அவ்வளவையும் வாங்கிக் கொண்டாலும் வாங்கிக் கொள்ளலாம்" என்றாள்.

இரத்தின வியாபாரி பெருமூச்சு விட்டான். மனத்திலிருந்த பெரிய பாரம் ஏதோ ஒன்று நீங்கியவன் போலத் தோன்றினான்.

"அப்படி எல்லாவற்றையும் ஒரே இடத்தில் விற்றுவிட வேண்டுமென்ற ஆசை எனக்கில்லை. இந்தத் தேசத்தில் இன்னும் பல இடங்களையும் சுற்றிப் பார்க்க விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு வேண்டிய இரத்தினங்களை நீங்கள் வாங்கிக் கொண்டால் போதும்" என்றான்.

"அதற்கும் நீர் அரண்மனைக்குத்தான் வந்தாக வேண்டும். கட்டாயம் வருகிறீரா?"

"வருகிறேன்; ஆனால் அரண்மனைக் குள் வந்து யார் என்று கேட்கட்டும்."

"குந்தவி தேவியின் தோழி மாதவி என்று கேட்டால் என்னிடம் அழைத்து வருவார்கள்."

"தடை ஒன்றும் இராதே?" "ஒரு தடையும் இராது. இருக்கட்டும், இப்படி நீர் இரத்தின மூட்டைகளைப் பகிரங்கமாக எடுத்துக் கொண்டு சுற்றுகிறீரே! திருடர் பயம் இல்லையா உமக்கு?"

"நன்றாகக் கேட்டீர்கள்! நரசிம்ம பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் ஆட்சியில் திருட்டுப் பயமும் உண்டா?" என்றான் இரத்தின வியாபாரி.

குந்தவி புன்னகையுடன், "அப்படியா? எங்கள் சக்கரவர்த்தியின் புகழ் அப்படிக் கடல் கடந்த தேசங்களில் எல்லாம் பரவியிருக்கிறதா? சந்தோஷம். நீர் சாயங்காலம் அவசியம் அரண்மனைக்கு வருகிறீர் அல்லவா?" என்று கேட்டாள்.

"கட்டாயம் வருகிறேன்" என்றான் வியாபாரி.

பிறகு, குந்தவியின் கட்டளையின் பேரில் பல்லக்கு மேலே சென்றது. இரத்தின வியாபாரி நின்ற இடத்திலேயே நின்று பல்லக்கு ஜனக்கூட்டத்தில் மறையும் வரையில் அந்தத் திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்ன அப்பா? எத்தனை நேரம் ஒரே பக்கம் பார்ப்பாய்? கண்விழி பிதுங்கப் போகிறது" என்று ஒரு கடூரமான குரலைக் கேட்டு அந்த இளம் வர்த்தகன் திடீரென்று காலால் நெருப்பை மிதித்தவன் போல் துள்ளித் திரும்பிப் பார்த்தான். ஒரு கருநிறக் குதிரைமேல் சாக்ஷாத் மாரப்ப பூபதி அமர்ந்து தன்னை ஏளனப் பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.

தொடரும் 

Wednesday, June 3, 2015

கல்தோன்றி மண்தோன்றா காலத்து மூத்தகுடி தமிழனா ?

கல்தோன்றி மண்தோன்றா காலத்து மூத்தகுடி தமிழனா ?



தமிழகத்தில் கற்காலம் என்பது சுமார் கி.மு. 15,10,000 தொடங்கி கி. மு 1,000 வரை நீடித்த காலமாகும். தமிழகத்தில் தொல்லியல் ஆய்வுகள் சுமார் 130 ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வருகின்றன. இதுவரை செய்யப்பட்ட அகழ்வாய்வுகள், மேற்பரப்பாய்வுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இவற்றின் காலங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது தமிழகத்தில் செய்யப்பட்ட பல அகழ்வாய்வுகளிலிருந்து வெளி வந்த செய்திகள் இக்கால அளவுகளின் முறையை மாற்றி அமைக்க வேண்டிய சூழலை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இப்பணியில் வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்கள் ஈடுபட்டனர். முதலில் புரூஸ்புட் என்ற நிலவியல் ஆய்வாளர் 1863ல் சென்னையில் பல்லாவரம் அருகே சில கற்கருவிகளைக் கண்டெடுத்து, இவை கற்கால மக்களின் ஆயுதங்கள் என்று கருத்து தெரிவித்தார். அதைத் தொடர்ந்து உள்நாட்டு ஆய்வாளர்களும் களஆய்வு மேற்கொண்டு ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டனர். புரூஸ்புட், பர்கிட், எச்.டி. சங்காலியா, வி.டி. கிருஷ்ணசாமி போன்ற பலர் இப்பணியில் ஈடுபட்டனர். 1916ல் புரூஸ்புட் தருமபுரி பகுதியிலுள்ள பர்கூர் மலைப்பகுதியில் சில கற்கருவிகளை கண்டெடுத்தார். இதன் பின்னர் வந்தவர்கள் இவற்றைக் கல்லாயுதங்கள் என்று கருத்து தெரிவித்தனர். தற்போது இவற்றைப் போன்ற கல்லாயுதங்கள் வரட்டனபள்ளி அருகிலும் கப்பல்வாடியிலும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை பழைய கற்காலத்தைச் சார்ந்தவை என்பது தெரியவருகின்றன. இதற்கு முன்னர் குடியம் குகைப்பகுதியில் சுமார் 30 இடங்களில் கல்லாயுதங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கு அகழ்வாய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் கல்லாயுதங்கள் செய்யும் தொழிற்பட்டறைகளும், வாழ்விடங்களும் இருந்தமை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இவை சுமார் இரண்டு லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை.

பழங்கற்காலக் கருவிகள்:



சென்னைக்கு அருகில் இருக்கும் கொற்றலையாற்றின் சமவெளியிலும், வட மதுரையிலும் பழைய கற்காலத்தைச் சேர்ந்த கைக்கோடரிகள், உளிகள், கத்திகள் மற்றும் சிறிய கற்கருவிகள் கிடைத்துள்ளன. பின்னர் காஞ்சிபுரம், வேலூர், திருவள்ளூர், தருமபுரி, கிருஷ்ணகிரி, புதுக்கோட்டை, வட ஆர்க்காடு போன்ற மாவட்டங்களிலும் இத்தகைய கருவிகள் கண்டறியப்பட்டன. இக்கருவிகள் மிகவும் கரடுமுரடாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கல்லால் ஆன கருவிகளோடு மரத்தாலான ஈட்டிகளையும் தண்டுகளையும் அக்கால மக்கள் கையாண்டதும் தெரிய வருகிறது. மேலும் இப்பகுதிகளில் பண்டைய மக்களின் கல்திட்டைகள், கல்வட்டங்கள் முதலியன கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. இத்தகைய கண்டுபிடிப்புகளினால், தமிழ்நாட்டில் பழைய கற்கால மக்கள் பரவி வாழ்ந்தனர் என்பது தெளிவாகிறது. பழைய கற்கால மக்கள் உணவைத்தேடி அலையும் நாடோடி வாழ்க்கை முறையை மேற்கொண்டனர். மேலும் ஓரிடத்திலும் நிலையாகத் தங்கி வாழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

தமிழகத்தில் கற்காலம் - காலக்கோடு :

சுமார் கிமு. 15,10,000க்கு முன் - 50,000 - தமிழகத்தில் கீழைப் பழங்கற்காலம்.

சுமார் கி.மு. 50,000 - 20,000 - தமிழகத்தில் மத்திய பழங்கற்காலம்.

சுமார் கி.மு. 20,000 - 10,000 - தமிழகத்தில் மேலைப் பழங்கற்காலம்

சுமார் கி.மு. 10,000 - 2,000 - தமிழகத்தில் இடைக்கற்காலம் அல்லது தமிழகத்தில் குறுனிக்கற்காலம்.

சுமார் கி.மு. 3000-1,000 - தமிழகத்தில் புதிய கற்காலம்.

பழங்கற்காலம்:

பழைய கற்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள், குவார்ட்சைட் எனப்படும் கரடு முரடான கற்களை வேட்டையாடுவதற்குப் பயன்படுத்தினர். எனவே இக்காலத்திற்குப் பழைய கற்காலம் என்று பெயரிடப்பட்டது. பழைய கற்காலம் சுமார் கி.மு .பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை நீடித்தது என்று கருதலாம். தமிழகத்தில் பழங்கற்காலத்தின் ஆரம்ப காலம் எப்போதென இன்னும் சரியாகக் கணிக்க முடியவில்லை. அதன் காரணம் அத்திரம்பாக்கத்தில் கி.மு. 15,10,000 காலம் மதிக்கத்தக்க பழமையான தழும்பழி ஆயுதங்கள் கிடைத்துள்ளது தான். தழும்பழி என்பது கீழைப்பழங்கற்கால ஆயுதங்களில் தழும்புரி ஆயுதங்களுக்கு மிகவும் பிந்தியவை. தமிழகத்தில் கிடைத்த தழும்பழி ஆயுதங்களின் பழமையே கி.மு. 15,10,000 காலம் மதிக்கத்தக்க பழமையானதாக இருப்பின் அதற்கு முந்திய தழும்புரி ஆயுதங்கள் அதனினும் பழமையானதாகவே இருக்கும். அதனால் தமிழகத்தில் கீழைப்பழங்கற்கால ஆரம்பம் 20 லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னும் செல்லலாம். ஆனால் அதில் மேலதிக ஆய்வுகள் செய்யப்பட வேண்டியுள்ளது. கற்காலத்தின் கடைசிக்கட்டமான புதிய கற்காலம் தமிழகத்தில் கி.மு.2000 வரை நிலவியது. அதன் பிறகு பெருங்கற்களை கொண்டு வழிபடுதல், உலோகக் கருவிகள் போன்றவை அதிகம் வழக்கில் வந்தவுடன் கற்காலம் தமிழகத்தில் வழக்கொழிந்தது.

கீழைப் பழங்கற்காலம்:


தமிழகத்தில் கீழைப் பழங்கற்காலம் கி.மு. 15,10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆரம்பித்து .கி.மு. 50,000 வரை நிலைத்திருந்தது. சென்னையில் கிடைத்த கீழைப்பழங்கற்கால ஆயுதங்களுடன் மனித எலும்பின் கால்துண்டுகள் கிடைத்தது, தமிழகத்திலும் கீழைப்பழங்கற்கால மனிதன் வாழ்ந்தான் என்பதுக்கு ஆதாரமாய் விளங்குகிறது. முதலில் பெரிய குவாட் சயிட் பாறைகளில் நெருப்பை ஏற்றிச் சூடாக்கிய பின்னர் அதன் மேல் நீரை ஊற்றி பாறைகளைப் பிளந்து இவர்கள் ஆயுதங்களைச் செய்ததாகத் தெரிகிறது. காலம் செல்லச் செல்ல இவர்கள் உபயோகிக்கும் ஆயுதங்களில் செப்பனிடும் முறைகள் அதிகம் கையாளப்பட்டு செய்திறனில் ஒரு படிமுறை வளர்ச்சியைக் கண்டுள்ளனர். இவ்வளர்ச்சிக் காலங்களின் போது இவர்களின் ஆயுதங்கள் கூழாங்கற்களாலும் முழுக்கற்களாலும் முழுக்கற்களிலிருந்து உடைக்கப்பட்ட ஆயுதங்களாகவும் வளர்ந்தது. இதன் வளர்ச்சியை தழும்புரியில் இருந்து தழும்பழி என்று கூறுவர்.

தமிழகத்தில் கீழைப்பழங்கற்கால மனிதர்கள் வாழ்ந்த குகைகள் பல கண்டறியப்ப்ட்டுளன. இந்த இடங்களைப் பார்க்கும் போது வடதமிழகத்திலேயே கீழைப்பழங்கற்கால மனிதர்களின் பரவல் அடர்ந்து காணப்படுகிறது. தென்பகுதிகள் காடு அடர்ந்த பகுதிகளாய் இருந்ததால் அது கீழைப்பழங்கற்கால மனிதர்களை ஈர்க்கவில்லை என்பது ஆராய்ச்சியாளர் கருத்து.

தமிழகத்தில் மத்திய பழங்கற்கால ஆயுதங்கள் :



தமிழகத்தில் மத்திய பழங்கற்காலம் என்பது கிமு. 50,000 - கி.மு.20,000 வரை நிலவியது. இக்காலம் தொழில்நுட்பத்திலும் வேட்டையாடுதலிலும் பெரியதோர் திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தியது. இக்கால மக்கள் கீழைப்பழங்கற்கால மக்களிடமிருந்து பெரியதோர் தொழில்நுட்ப மாற்றங்களைப் பெற்றிருந்தனர். கடினக்கல்லாயுதங்களான தழும்புரி, தழும்பழி போன்ற ஆயுதங்களிலிருந்து செதிற்கல்லாக வளர்ந்தது. கோடாரி, ஈட்டி போன்ற சிறிது தூரம் செல்லும் இலக்கு ஆயுதங்கள் குறைந்து வில் போன்ற நீண்ட இலக்கு ஆயுதங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. கீழைப்பழங்கற்காலத்தவர் செதிற்கல் போன்றவற்றைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டனர். ஆனால் இவர்கள் செதிற்கல்லிருந்து வில் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பம் கற்றுக் கொண்டனர். சுரண்டல் கருவிகள், துளைக்கருவிகள், கூர்க்கருவிகள் போன்றவற்றை தமிழக்ததின் கற்காலத்தவர் செய்துள்ளதாகத் தெரிவதால் இக்கால மக்கள் மரவுரி, மிருகத்தோல் போன்றவற்றை ஆடைகளாகப் பயன்படுத்தியது தெரிகிறது. இக்காலத்திலேயே மனிதன் தற்போதைய உருவம் அடைந்தான்.

தமிழகத்தில் மேலைப் பழங்கற்கால ஆயுதங்கள்:




தமிழகத்தில் மேலைப் பழங்கற்காலம் கி.மு. 20,000 முதல் கி.மு. 10,000 வரை நிலைத்திருந்தது. தமிழகத்தில் கீழைப் பழங்கற்காலம், மத்திய பழங்கற்காலம் செழித்திருந்த அளவு மேலைப் பழங்கற்காலம் வளரவில்லை என்றாலும் திருவள்ளூர் மாவட்டம் குடியம் குகையில் இவைக் காணப்படுகின்றன. ஆனால் மற்ற தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் காணப்படும் அளவுக்குச் சிறப்பியல்புகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. தமிழகத்தில் வாழ்ந்த இக்கால மனிதர்கள் ஒரே கல்லில் பல சமாந்தரமான பக்கங்களையுடைய சிறிய நீள்சதுரங்கள் வரும் ஆயுதங்களை அமைக்கக் கற்றுக் கொண்டார்கள். இவை வட தென்னிந்தியா மற்றும் ஐரோப்பாவில் கிடைக்கும் அளவு செழித்திருக்கவில்லை என்றிருந்தாலும் இதில் மேலாய்வுகள் செய்யப்பட வேண்டியுளது. அதுவரைக்கும் தமிழகத்தில் கீழைப் பழங்கற்காலம் தொடர்ந்து இடைக்கற்காலம் திடீரென முளைத்ததாகவே ஆராய்ச்சியாளர்கள் கொண்டிருப்பர்.

தமிழகத்தில் கிடைத்த குறுனிக்கற்காலக் கருவிகள்:



தமிழகத்தில் இடைக்கற்காலம் அல்லது தமிழகத்தில் குறுனிக்கற்காலம் கி.மு. 10,000 முதல் கி.மு. 2,000 வரை நிலவியது. தற்போதும் திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள தேரி என்னும் மணல் மேடுகள் 20 - 50 அடி வரை உயரத்தில் காணப்படுகின்றன. இவை அக்கால கடல் மட்ட ஏற்ற இறக்கங்களைக் காட்டுவனவாய் அமைந்துள்ளன. இவற்றில் காணப்படும் செம்மண் படிந்த கருவிகள் காலத்தால் முந்தியவையாகவும் வெண்மண் படிந்த கருவிகள் காலத்தால் பிந்தியவையாகவும் விளங்குகின்றன. இத்தேரியில் இடைக்கற்கால ஆயுதங்கள் சிலவற்றிலும், இடைக்கற்கால மற்றும் புதிய கற்கால கருவிகளும் சேர்ந்தும் காணப்படுகின்றன. இவர்களின் ஆயுதங்கள் அழுதகன்னி ஆற்றுப் படுகை போன்ற சிறு ஓடைகளிலும் காணப்படுவதால் இவர்கள் தமிழகம் முழுவதுமே பரந்திருந்தனரெனக் கொள்ளலாம். இக்காலத்திலேயே உலகத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளைப் போலவும் தமிழகத்திலும் நிரந்தரக் குடியிருப்புகளை அமைத்துக் கொண்டது மாந்தரினம்.

தமிழகத்தில் புதிய கற்காலக் கருவிகள் :



தமிழகத்தில் புதிய கற்காலம் என்பது கி.மு. 3000 1000 வரை நிலவியது. இக்காலத்தில் மேம்பட்ட தொழிலாய் மட்பாண்டம் செய்தல் இருந்தது. கொள்ளு, பச்சைப்பயறு, ஆடு, மாடு, பன்றி, மான் போன்ற மிருகங்களையும் வளர்த்தனர். அதிலிருந்து வரும் பொருட்களை உணவிற்கு பயன்படுத்தினர். இக்காலத்திலும் மக்கள் தமிழகம் முழுதும் பரந்து வாழ்ந்ததாகவே தெரிகிறது.

கால வாரியாகக் கற்காலக் கருவிகள் அதிகம் காணப்படும் முக்கியத்தளங்கள்:


கீழைப் பழங்கற்காலம் – அத்திரம்பாக்கம்

மத்திய பழங்கற்காலம் :


கோர்த்தலை ஆற்றங்கரை, அத்திரம்பாக்கம், புத்தமனுவங்கா, குடியம் குகை, மதுரை மறத்தாறுக் கரையிலுள்ள பட்டுப்பட்டி, சிவராமப்பேட்டை, திருப்பத்தூர்.

மேலைப் பழங்கற்காலம் - குடியம் குகை

இடைக்கற்காலம் :


தேரி (திருநெல்வேலி), அழுதகன்னி ஆற்றுப்படுகை, மதுரை மாவட்டம் (மதுரை, திருமங்கலம், போடிநாயக்கனூர், கொல்லம்பட்டறை, தாதனோடை மேடு, பெரியகுளம், கல்லுப்பட்டி, சிவரக்கோட்டை, கருவேலம்பட்டி, சென்னப்பட்டி.)

புதிய கற்காலம் - பையம்பள்ளி

நன்றி : http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%B4%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D_%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AE%AE%E0%AF%8D


Monday, June 1, 2015

தெரிய வேண்டும் ஆட்டிசத்தை ( மருத்துவ தொடர் , பாகம் 20 ஆட்டிஸம் எனும் குறைபாடு )


ஆட்டிஸம் எனும் குறைபாடு

faces-550786_1280

ஐக்கிய நாட்டு சபை 2007-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தின்படி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏப்ரல் 2-ஆம் தேதி உலக ஆட்டிஸம் விழிப்புணர்வு தினமாக அனுசரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

கோடிக்கணக்கானோரைப் பாதிக்கும் இந்தக் குறைபாட்டைப் பற்றி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும்படியும், இந்தக் குறைபாட்டை ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே கண்டறிந்து அதற்கான தக்க நடவடிக்கைகள் எடுக்கும்படியும் உலக நாடுகளை ஐ.நா. சபை கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

அன்றைய தினம் சிகாகோ, நியூயார்க் போன்ற முக்கிய நகரங்களின் சரித்திரப் புகழ் பெற்ற கட்டடங்கள், புராதனச் சின்னங்களில் நீல நிற விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன. தில்லியில் ஹுமாயூன் கல்லறை, குதுப்மினார் போன்ற இடங்களில் நீல நிற விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன.

ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நலனுக்காகப் பாடுபடும் தொண்டு நிறுவனங்கள் ஆட்டிஸத்தை பற்றி மக்களிடையே விழிப்புணர்வு உண்டாக்க பல நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்கின்றன.

ஆட்டிஸம் என்பது பிறவியிலேயே தோன்றி, பாதிக்கப்பட்டவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும் மூளை சம்பந்தப்பட்ட குறைபாடு. ஆட்டிஸத்தின் அறிகுறிகள் பிறந்த உடனேயே காணப்படலாம் அல்லது சிறிது காலம் சாதாரண வளர்ச்சிக்குப் பிறகு தோன்ற ஆரம்பிக்கலாம்.

ஆனால், குழந்தைக்கு இரண்டு அல்லது இரண்டரை வயதுக்குள் அறிகுறிகள் தெளிவாகத் தெரிந்துவிடும். தாங்கள் கேட்பதையும், காண்பதையும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ளும் சக்தியையும், பெறும் தகவல்களை மூளை ஜீரணிக்கும் விதத்தையும் பாதிக்கும் நரம்பு சம்பந்தப்பட்ட கோளாறு இது. ஆட்டிஸத்தை spectrum disorder என்கிறார்கள்.

தீவிர கற்கும் பிரச்னைகள் உள்ளவர்களிலிருந்து, நல்ல அறிவாற்றல் உள்ளவர்கள் வரையில் ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பு காணப்படலாம். பாதிப்பின் தீவிரத்திலும் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். சிலர் அறவே பேசமாட்டார்கள். சிலர் ஓரிரு வார்த்தைகளை அதுவும் தங்களது தேவைகளைத் தெரிவிக்க மட்டுமே பேசுவார்கள்.

சில குழந்தைகள் சாத்வீகமாகவும், சிலர் தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக் கொள்ளுதல், முரட்டுத்தனமாகச் செயல்படுதல் போன்ற இயல்பு உடையவர்களாகவும் காணப்படுவார்கள். ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்படுபவர்களில் சுமார் எண்பது விழுக்காடு ஆண்களே.

ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட எல்லோருக்குமே உள்ள பொதுவான பிரச்னைகள் மூன்று. மொழி மற்றும் பேசும் திறன், மற்றவர்களுடன் பேசிப் பழகி சமூக உறவுகளை வளர்த்துக் கொள்வது, சிந்தனை மற்றும் செயல்களில் மாற்றங்களை ஏற்றுக் கொள்வது போன்றவற்றில் இவர்களுக்கு கஷ்டம் இருக்கும்.
ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களில் முக்கால்வாசி பேருக்கு நிச்சயமாக கல்வி கற்பது பிரச்னையாக இருக்கும். ஆட்டிஸத்துக்கு நரம்பியல், உயிரியல் சம்பந்தப்பட்ட காரணங்கள் உள்ளன என்று கூறப்பட்டாலும், குறிப்பிட்ட காரணங்கள் என்று இன்னமும் திட்டவட்டமாகக் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

ஆட்டிஸம் என்ற குறைபாடு தனியாகவோ அல்லது குன்றிய மன வளர்ச்சி, cerebral palsy போன்ற மற்ற குறைகளுடன் இணைந்தோ காணப்படலாம். ஆட்டிஸம் உள்ள பெரும்பாலானோருக்கு காக்காய் வலிப்பு நோய் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.
நமது நாட்டில் குழந்தைக்கு ஆட்டிஸம் உள்ளது என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் பெற்றோர்கள் படும் பாடு சொல்லி மாளாது. குழந்தையின் வினோதமான நடவடிக்கைகளையும், மொழி வளர்ச்சி இல்லாமையையும், மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடாததையும் கண்டு, தன் குழந்தைக்கு என்ன பிரச்னை என்று தெரியாமல் தவிக்கும் பெற்றோர்கள் பலர்.

பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் குழந்தைக்கு ஒரு வயது நிறைவடைவதற்குள்ளேயே ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள். ஆட்டிஸம் உள்ளதா என்று கண்டுபிடிப்பதற்கான வசதிகள் நமது நாட்டில் பெரிய நகரங்களில் மட்டுமே உள்ளன.

நமது நாட்டில் எத்தனை பேருக்கு ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பு உள்ளது என்று துல்லியமாகக் கணிக்க முடியவில்லை. நோய்களை கட்டுப்படுத்துவதற்காகவும், தடுப்பதற்காகவும் அமெரிக்காவில் இயங்கும் Centre For Disease Control and Prevention (CDC) என்ற மையம் 68 பேரில் ஒருவருக்கு ஆட்டிஸம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாடு இருக்கலாம் என்று கணித்துள்ளது.

அதன்படி, இந்தியாவில் சுமார் 1.5 கோடி பேர் ஆட்டிஸம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆட்டிஸம் உள்ளது என்று தெரிந்த உடனேயே அக்குழந்தைக்கு பயிற்சியளிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

இளம் வயதிலேயே பயிற்சியளிக்கத் தொடங்கினால் நல்ல பலனை அடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பின் தீவிரம் எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும், பயிற்சியின் மூலம் எல்லா குழந்தைகளிடமும் முன்னேற்றம் காண முடியும்.

இந்தியாவில் ஆட்டிஸம் உள்ள குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கென்று தில்லி, சென்னை, கோயம்புத்தூர், கொல்கத்தா, மும்பை, புணே, பெங்களூரு, ஹைதராபாத், லக்னெள போன்ற நகரங்களில் சிறப்புப் பள்ளிகள் இயங்குகின்றன. தமிழ்நாட்டில், சென்னையில், வீ கேன், சங்கல்ப், ஸ்வபோதினி போன்ற மையங்களும், கோவையில் ஆட்டிஸம் கேர், யூ கேன் போன்றவையும், திருச்சியில் ஹோலி கிராஸ் சர்வீஸ் சொசைட்டி போன்றவையும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்காகப் பணியாற்றுகின்றன.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தில்லியில் இயங்கி வரும் ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம் (Action For Autism) என்ற அமைப்பு தேசிய மையமாகச் செயல்படுகிறது. இந்த அமைப்பு ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான பள்ளி, இளம் வயதினருக்காகத் தொழில் பயிற்சி, சிறப்பு ஆசிரியர்களுக்கான பயிற்சி, ஆட்டிஸம் உள்ளதா என்று கண்டுபிடித்தல், பெற்றோர்களுக்குப் பயிற்சி போன்ற பல்வேறு சேவைகளை வழங்குகிறது.

இந்த மையத்தின் நிபுணர்கள் உள்நாட்டில் மட்டும் அல்லாது பல்வேறு நாடுகளுக்கும் சென்று பெற்றோர்களுக்கும், சிறப்பு ஆசிரியர்களுக்கும் பயிலரங்குகள் நடத்துகிறார்கள்.

பயிற்சிகளின் மூலம் ஆட்டிஸத்தின் தீவிரத்தை ஓரளவு குறைக்கலாம் என்றாலும், ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை முழுமையாகக் குணப்படுத்தவோ, அவர்களை அதிலிருந்து முழுமையாக மீட்கவோ முடியாது.

ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களால் ஒரு நாளும் பிறர் தயவில்லாமல் தனியாக வாழ முடியாது. தொழில் கல்வி பெற்றாலும், பாதுகாப்புடனும், கண்காணிப்புடனும் கூடிய சூழ்நிலையில் மட்டுமே இவர்களால் வேலை செய்ய முடியும். தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பிறரைச் சார்ந்து வாழ வேண்டியச் சூழ்நிலையில் இவர்கள் உள்ளனர்.

நமக்குப் பிறகு நமது பிள்ளைகளை யார் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்பது பெற்றோர்களை வாட்டிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்னை. டேராடூன், ஹைதராபாத் போன்ற நகரங்களில் பெற்றோர், தொண்டு நிறுவனங்கள், சமூக ஆர்வலர்களின் முயற்சியால், ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாப்புடன் கவனித்துக் கொள்ளும் இல்லங்கள் உருவாகி உள்ளன.

தில்லியில் ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம், ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வாழ்வதற்கான குழு இல்லங்களையும், அவர்கள் பாதுகாப்புடன் வேலை செய்வதற்கான பணி மையத்தையும் அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளது.
ஆட்டிஸம் குறைபாட்டை ஏனைய குறைபாடுகளில் ஒன்றாக, இந்திய அரசை ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெற்றோர்களும், ஆர்வலர்களும் பெரிதும் போராட வேண்டியிருந்தது.

1999-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட ஆட்டிஸம், cerebral Palsy, குன்றிய மன வளர்ச்சி மற்றும் பல்வேறு குறைபாடுள்ளவர்களின் நலனுக்கான தேசிய அறக்கட்டளை மசோதாவில்தான், இந்திய அரசு முதல்முதலாக ஆட்டிஸத்தை தனிப்பட்ட ஒரு குறைபாடாக அங்கீகரித்தது.

இந்திய அரசின் இந்த தேசிய அறக்கட்டளை நாடு முழுவதும் ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களுக்கு குழு இல்லங்கள் அமைப்பது, மருத்துவக் காப்பீடு வழங்குவது, ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களை கவனித்துக் கொள்வோர்களுக்குப் பயிற்சி போன்ற சேவைகளை அளித்து வருகிறது.

1995-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு சம வாய்ப்பு, உரிமைகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் முழு பங்கேற்பு அளிக்கும் சட்டத்தில் (PWD Act, 1995) ஆட்டிஸம் தனியானதொரு குறைபாடாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதனால், ஆட்டிஸம் உள்ளவர்கள் தங்களுக்கான சலுகைகளையும், உரிமைகளையும் பெறுவதில் பிரச்னைகள் உள்ளன.

கடுமையான போராட்டத்துக்குப் பிறகு, 1995-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட சட்டத்துக்கு மாறாக, குறைபாடுள்ளவர்களின் உரிமைகளுக்கான மசோதா மாநிலங்களவையில் கடந்த ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.

இதில் ஆட்டிஸம் குறைபாடு பிரத்யேகமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால், இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தால், ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அரசின் சலுகைகளையும், உரிமைகளையும் பெறுவதற்கு வழி பிறக்கும்.

கட்டுரையாளர்: நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர், ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம்

(நன்றி:- தினமணி நாளிதழ் ஏப்ரல் 2ம் தேதி, சென்னை பதிப்பு)

படம் நன்றி:- http://pixabay.com/

நன்றி : http://blog.balabharathi.net/?p=1588