Monday, August 31, 2015

பார்த்திபன் கனவு 47 ( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 10 - காட்டாற்று வெள்ளம் )

அத்தியாயம் 10 - காட்டாற்று வெள்ளம்

நன்றி : http://media.webdunia.com/_media/ta/img/article/2014-10/24/full/1414137382-8634.jpg

சென்ற அத்தியாயங்களின் சம்பவங்களும், சம்பாஷனைகளும் வாசகர்களில் சிலருக்கு விசித்திரமாய்த் தோன்றுவதுடன், சில விஷயங்கள் விளங்காமலும் இருக்கலாம். நரபலியாவது, மண்டையோடாவது, இதென்ன அருவருப்பான விஷயம்! - என்று தோன்றலாம். ஆனால் நமது தமிழகத்தின் அந்தக் காலத்துச் சரித்திரத்தை ஆராய்ந்தவர்களுக்கு வியப்பு ஒன்றும் இராது. அருவருப்பாயிருந்தாலும், உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமல்லவா?"

மகேந்திர பல்லவர் காலத்திலும் நரசிம்மவர்மரின் காலத்திலும் தமிழ்நாட்டில் சைவமும் வைஷ்ணவமும் தழைத்து வளர்ந்தன. இவ்விரண்டு சமயங்களும் அன்பையும் ஜீவகாருண்யத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அப்போது தேய்ந்து போய்க் கொண்டிருந்த ஜைன, பௌத்த சமயங்களின் நல்ல அம்சங்களெல்லாம் சைவ - வைஷ்ணவ மதங்களில் ஏற்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றுடன் சிவபக்தியும், கண்ணன் காதலும் சேர்ந்து தமிழ் நாட்டைத் தெய்வத் திருநாடாகச் செய்து வந்தன. அப்பர், சம்பந்தர் முதலிய சைவ சமயக் குரவர்களும், வைஷ்ணவ ஆழ்வார்களும் தெய்வீகமான பாடல்களைப் பாடி நாடெங்கும் பக்தி மதத்தைப் பரப்பி வந்தார்கள். சிவன் கோயில்களும் பெருமாள் கோயில்களும் அற்புத சிற்பக் கனவுகளைப் போல் தோன்றி வளர்ந்து வந்தன.

ஒருபுறம் இப்படிப்பட்ட அன்பு - மதங்கள் பெரும்பாலான ஜனங்களிடையே பரவி வருகையில், மிகச் சிலரான மக்களிடையே நரபலியைத் தூண்டும் பயங்கரமான கபாலிகம், சாக்தம், பைரவம் என்னும் மதங்கள் எப்படியோ இரகசியமாக வேரூன்றி வந்தன. இந்த மதங்களை ஆரம்பித்தவர்கள் மிதமிஞ்சிய மூடபக்தியை வளர்த்தார்கள். மூடபக்தி காரணமாக அவர்கள் காளிக்கோயில்களிலும், துர்க்கைக் கோயில்களிலும் தங்களுடைய சிரங்களைத் தாங்களே அநாயாசமாக வெட்டி எறிந்து கொண்டார்கள்! இப்படித் தங்களைத் தாங்களே பலிக்கொடுத்துக் கொள்வதால் அடுத்த ஜன்மத்தில் மகத்தான பலன்களை அடையலாமென்று நம்பினார்கள். இம்மாதிரி நம்பிக்கைகளை வளர்ப்பதற்குப் பூசாரிகளும் இருந்தார்கள். ஆங்காங்கு அடர்ந்த காடுகளிலும், மனிதர்கள் எளிதில் புகமுடியாத மலைப் பிராந்தியங்களிலும் காளி கோயில்களையும், துர்க்கைக் கோயில்களையும் இவர்கள் நிறுவினார்கள்.

மகேந்திர பல்லவரின் காலத்தில் வடக்கே வாதாபியிலிருந்து புலிகேசி என்பவன் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்து வந்தபோது, அவனுடைய சைன்யங்களுடனே மேற்கூறிய பயங்கர மதங்களும் தமிழ்நாட்டில் புகுந்தன. பிறகு, புலிகேசி திரும்பிப் போன அடியோடு ஒரு முறையும், நரசிம்ம பல்லவர் வாதாபிக்குப் படையெடுத்துச் சென்ற காலத்தில் ஒரு முறையும், தமிழகத்தில் கொடும் பஞ்சங்கள் தோன்றி ஜனங்களை வருத்தின. இந்தக் காலங்களில் மேற்கூறிய நரபலி மதங்கள் அதிகமாக வளர்ந்தன.

இந்த மூட மதங்களை வேரோடு களைவதற்கு நரசிம்ம சக்கரவர்த்தி பெரும் பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருந்தார். குருட்டு மத நம்பிக்கையை ஒழிப்பதற்குத் தண்டோ பாயம் மட்டும் பயன்படாது என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. தங்களுடைய கழுத்தைத் தாங்களே வெட்டிக் கொள்ளச் சித்தமாயிருப்பவர்களை எந்த விதத்தில் தண்டிக்க முடியும்? ஆகையால்தான் அவர் சென்ற இரண்டு வருஷமாகத் தமது மூத்த குமாரனிடம் இராஜ்ய பாரத்தை ஒப்புவித்துவிட்டுத் தாம் மாறுவேடம் பூண்டு, நாடெங்கும் சஞ்சரித்து, மேற்படி மதங்கள் எவ்வளவு தூரம் பரவியிருக்கின்றன, எங்கெங்கே அந்த மதங்களுக்கு வேர் இருக்கிறது என்பதையெல்லாம் கண்டுபிடிப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தார். இதனாலேதான் விக்கிரமனுக்கு நேர்வதற்கிருந்த பேராபத்திலிருந்து அவனைச் சக்கரவர்த்தி காப்பாற்றுவதும் சாத்தியமாயிற்று.

ஆனால், விக்கிரமனோ தனக்கு நேர இருந்த அபாயம் எப்படிப்பட்டதென்பதை அறிந்து கொள்ளவில்லை. தன்னைத் திருடர்கள் தாக்கியதாகவே அவன் எண்ணியிருந்தான். ஒற்றர் தலைவனிடம் விடைபெற்று அவனுடைய குதிரைமீது ஏறிச் சென்ற விக்கிரமனுடைய உள்ளத்தில் பல விதமான எண்ணங்கள் அலைமேல் அலை எறிந்து கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தன. அன்னையைப் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை அவனுடைய உள்ளத்தில் முதன்மையாக இருந்தது. ஒற்றர் தலைவனின் உயர்ந்த ஜாதிக் குதிரை எவ்வளவோ விரைவாகச் சென்றும், அவனுடைய உள்ளத்தின் வேகம் காரணமாக, "குதிரை இன்னும் வேகமாய்ப் போகக் கூடாதா?" என்று தோன்றியது.

பிறகு, அந்த ஒற்றர் தலைவனின் கம்பீரத் தோற்றமும் அவன் மனக் கண்முன் அடிக்கடி வந்தது. அவன் தனக்குச் செய்த உதவியை நினைத்தபோது அளவில்லாத நன்றி உணர்ச்சி கொண்டான். இடையிடையே ஒரு சந்தேகமும் உதித்தது. அவ்வளவு அறிவுக் கூர்மையுடைய ஒற்றர் தலைவன் தன்னுடைய இரகசியத்தை மட்டும் கண்டுபிடிக்காமலிருந்திருப்பானா? ஏதோ ஒரு பெரிய சூழ்ச்சியில் தன்னை அகப்படுத்துவதற்காக இப்படி குதிரையைக் கொடுத்து அனுப்பியிருக்கிறானோ?

பின்னும், ஒற்றர் தலைவன் கூறிய நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் இளம் பிராயத்துக் காதற் கதை அவனுக்கு அடிக்கடி நினைவு வந்தது. காட்டின் மத்தியில் இருந்த சிற்பியின் வீட்டில், சிவகாமி நடனமாடுவதும், அதைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சிற்பி சிலை அமைப்பதும், இதையெல்லாம் நரசிம்மவர்மர் பார்த்துக் களித்துக் கொண்டிருப்பதுமான மானசீகக் காட்சியில் அவன் அடிக்கடி தன்னை மறந்தான். இவ்வளவுக்கும் நடுவில், பல்லக்கில் இருந்தபடி தன்னை ஆர்வம் ததும்பிய பெரிய கண்களால் விழுங்கி விடுபவள் போல் பார்த்த பெண்ணின் பொன்னொளிர் முகமும் அவன் மனக்கண் முன் அடிக்கடி தோன்றிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு அழகு ததும்பும் முகத்தையுடையவளின் நெஞ்சில் வஞ்சனை இருக்க முடியுமா?- ஒரு நாளுமிராது. ஆனால் அவள் யார்? சக்கரவர்த்தியின் மகளா? அல்லது தோழிப் பெண்ணா?

இப்படியெல்லாம் எண்ணமிட்டுக் கொண்டும் இடையிடையே ஊர் கண்ட இடங்களில் இது சரியான வழிதானா என்று கேட்டுக் கொண்டும் விக்கிரமன் போய்க் கொண்டிருந்தான். ஒற்றர் தலைவன் கூறியபடியே குதிரை தானாகவே சரியான உறையூர்ப் பாதையில் போய்க் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு மிகுந்த வியப்புடன் மகிழ்ச்சியும் அளித்தது. இதனால் ஒற்றர் தலைவனிடம் அவனுடைய நம்பிக்கையும் மரியாதையும் அதிகமாயின. அவன் கண்டிப்பாகச் சொல்லியிருப்பதை நினைத்து, இரவிலே பிரயாணம் செய்யக்கூடாதென்றும், இருட்டுகிற சமயத்தில் ஏதேனும் ஒரு கிராமத்துச் சத்திரத்தில் தங்க வேண்டுமென்றும் எண்ணிக் கொண்டே சென்றான். ஆனால் சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்குக் கொஞ்ச நேரம் முன்னதாகவே அவனுடைய பிரயாணத்துக்கு ஒரு பெரிய தடங்கல் ஏற்பட்டு விட்டது.

திடீரென்று கிழக்கே வானம் கருத்தது. கருமேகங்கள் குமுறிக் கொண்டு மேலே வந்தன. குளிர்ந்த காற்று புழுதியை அள்ளி வீசிக் கொண்டு அடித்தது. தூரத்தில் மழை பெய்து தரை நனைந்ததினால் கிளம்பிய மணம் பரவி வந்தது. சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் மழையே வந்துவிட்டது. அற்பசொற்பமாக வரவில்லை; இடியும் மின்னலுமாய் நாலு புறமும் இருண்டு கொண்டு வந்து 'சோ' என்று சோனாமாரியாகப் பொழிந்தது. வானம் திடீரென்று பொத்துக் கொண்டு வெகுநாள் தேக்கி வைத்திருந்த ஜலத்தையெல்லாம் தொபதொபவென்று பூமியில் கொட்டுவது போலிருந்தது.

சொட்ட நனைந்து குளிரால் நடுங்கிய விக்கிரமன் ஒரு மரத்தடியில் சற்று நேரம் ஒதுங்கி நின்று பார்த்தான். மழை நிற்கும் வழியாயில்லை. நேரமாக ஆக இரவு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்தக் கன மழையோடு இரவின் அந்தகாரம் சேர்ந்து விட்டால் கேட்கவேண்டியதில்லை. எனவே எப்படியாவது மேலே போக வேண்டியதுதான் என்றும் கிராமம் அல்லது கோவில் ஏதாவது தென்பட்டதும் அங்கே தங்கி விடலாமென்றும் எண்ணி விக்கிரமன் குதிரையை மேலே செலுத்தினான்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் ஒரு காட்டாறு குறுக்கிட்டது. பார்க்கும்போது தண்ணீர் முழங்காலளவுதான் இருக்குமென்று தோன்றியது. காட்டாற்றில் மளமளவென்று வெள்ளம் பெருகிவிடுமாதலால் சீக்கிரம் அதைத் தாண்டி விடுவதே நல்லது என்று நினைத்து விக்கிரமன் குதிரையை ஆற்றில் இறக்கினான். கொஞ்ச தூரம் போனதும், பிரவாகத்தின் வேகம் அதிகரித்தது. குதிரை வெள்ளத்தின் குறுக்கே போக முடியாமல் நீரோட்டத்துடன் போக தொடங்கியது. பிரவாகமோ நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் பெருகிக் கொண்டிருந்தது. முன்னால் போகலாமா பின்னால் திரும்பிக் கரையேறி விடலாமா என்று விக்கிரமன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே, குதிரை பிரவாகத்தில் நீந்த வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டு விட்டது. இனிக் குதிரைக்கும் ஆபத்து என்று எண்ணமிட்டவனாய் விக்கிரமன் வெள்ளத்தில் பாய்ந்தான்.

தொடரும் 

நன்றி : http://priyanthandotscrapbook.blogspot.fr/2014/01/blog-post_21.html

Thursday, August 27, 2015

தெரிய வேண்டும் ஆட்டிசத்தை ( மருத்துவ தொடர் , பாகம் 22, சந்துருவுக்கு என்னாச்சு? – நூலுக்கான முன்னுரை)

”பொய்மையும் வாய்மை யிடத்து”


எங்கள் மகன் ஒரு சிறப்பியல்புக் குழந்தை என்பது உறுதிபடத் தெரிந்ததுமே, இச்சமூகம் அவனை எப்படி எதிர்கொள்ளும் என்று கொஞ்சம்அனுமானித்திருந்தோம். அதற்கு மனதளவில் எங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டுமிருந்தோம். சில நாட்களுக்கு முன்பு எங்கள் உறவினர் குடும்பம் ஒன்றுவீட்டிற்கு வந்திருந்தது. என் மகனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அவர்களின் ஏழு வயது மகன், அவன் அழைத்தபோதில் திரும்பிடாத என்மகனைப்பார்த்து “டேய் லூசு..” என்றான். நேரடியாக இப்படி ஒர் அழைப்பை எதிர்கொண்டபோதில் அத்தனை தயாரிப்புகளையும் தாண்டி கொஞ்சம் மனம்கலங்கித்தான் போனோம்.

அவன் தனது சொற்களின் பொருள் அறிந்ததுதான் சொல்லி இருப்பானா? அச்சொற்களின் வரையரை தெரிந்துகொண்டு, எங்கள் மகனின் செயல்களை எடை போட்டு அதை வைத்து அவனாகவே, அப்படி அழைத்திருக்க முடியாதென்பது நிச்சயம். பெரியவர்களின் பேச்சில் தெரித்த ஒரு சிறுதுளியே அவன்வாயிலும் புழங்கியது என்பதும் வெளிப்படை. எனவே அவனை ஒன்றும் சொல்லவோ அவனது பெற்றோரிடம் இது குறித்துப் பேசவோ முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால் இந்தச் சம்பவம் மட்டும் அடுத்து வந்த சில நாட்களுக்கு மனதுள் நெருடிக் கொண்டே இருந்தது.
என் சிறுவயதில் இதுபோன்ற மாற்றுத்திறனுடைய சக குழந்தைகளை எப்படி எனக்கு அறிமுகப்படுதினார்கள் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். நடக்கமுடியாதவனை  ’நொண்டி’ என்றும், காது கேளாதவனை ’செவிடன்’ என்றும் தான் குறிப்பிட்டார்கள் வீட்டுப் பெரியவர்கள். ஆனால் அதே சமயம் அந்தச் சொற்பிரயோகத்தில் எள்ளல் இருந்ததில்லை. வயதும், சமூகப்புரிதலும் ஏற ஏற அவர்களை மாற்றுத்திறனுடையவர்களாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். மாற்றம் என்பது நேரடியாகக் குழந்தைகளிடமிருந்து வருவதில்லை, அது பெற்றவர்களிடமிருந்து துவங்க வேண்டும் என்றுதெளிவானது.

எனது உடன்பிறவாச் சகோதரியும், மருத்துவருமாகிய தேவகி அவர்களிடம் இச்சம்பவம் குறித்துப் பேசினேன். ” பெத்தவங்களுக்கே புரிதல் இல்லாதபோது,குழந்தைகளுக்கு மட்டும் எப்படி வரும்? இது போன்ற சென்சிடிவ் விஷயங்களை குழந்தைகளுக்குப் புரியற மாதிரி பக்குவமாக சொல்லித் தரும்முயற்சியைப் பெற்றோர்கள் செய்வதில்லை” என்று சொன்னார்.

”நான் எப்படிப் பொறந்தேன்மா” என்று கேட்கும் எந்தக் குழந்தையிடமும் அதன் பெற்றோர் பிறப்பின் ரகசியத்தை அப்படியே சொல்லி விடுவதில்லை.”சாமி, உன்னைப் பாப்பாவாக அம்மா வயிற்றுக்குள் வைத்தார்” என்பதுமாதிரி ஏதாவது கதை சொல்லி அவர்களைச் சமாளிக்கிறோம். தகுந்த வயதும்,புரிதலும் வரும்போது அவர்களுக்கே உண்மைகள் விளங்கும். இந்தச் சமாளிப்பைத்தான் வள்ளுவரும் கூட, “பொய்மையும் வாய்மை யிடத்துப் புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கு மெனின்” என்றாரோ என்னவோ!

குழந்தைகளுக்கு மாற்றுத்திறனாளிகளை அவர்களின் குறைகளைச்சொல்லி அறிமுகப்படுத்துவதைக்காட்டிலும், எப்படி நாகரீகமாக அறிமுகப்படுத்தலாம் என்று ஒரு யோசனையை இப்புனைவின் வழி முன் வைக்கிறேன். இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் வார்த்தைகளையே நீங்களும் உபயோகிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. அதைவிடவும் முக்கியமாக நீங்கள் மாற்றுத்திறனாளிகளைக் குறிக்க ‘நொண்டி’ ’லூசு’, ‘ஊமை’, ‘குருடன்’ போன்றகடுமையான வார்த்தைகளைக் குழந்தைகள் முன்னிலையில் பயன்படுத்தாமலிருந்தாலே அவர்களின் பார்வை சரியானதாக இருக்கும்.

ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட கல்வித்திட்டம் பரவலாக்கப்பட்டு வரும் இச்சமயத்தில் மாற்றுத்திறனுடைய சகமாணவர்களைப்பற்றி, பிற மாணவர்கள்ஏளனமாகப் பேசாமலிருக்கவும், அவர்களின் நிலை உணரவும் ஆசிரியர்களும் கூட இதுபோன்றதொரு உத்தியைக் கையாளலாம். பள்ளியில் இருந்துகிடைக்கும் அனுபவங்கள் சிறார்களை இன்னும் பக்குவப்படுத்த உதவும்.
இக்கதையினைத் தொடக்க நிலையிலையே படித்து, மெருகேருவதற்கு உதவிய, அண்ணன்கள் வாசுபாலாஜி, ஆசிப் மீரான், எழுத்தாளர்கள் கரு.ஆறுமுகத்தமிழன், ஜெயந்திசங்கர் மற்றும் தம்பி நரேஷுக்கும் அன்பு! எப்போதும் சமூக எழுத்திற்குத் துணை நிற்கும் பாரதி புத்தகாலயத்திற்கும், தோழர் க.நாகராஜனுக்கும் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
(சந்துருவுக்கு என்னாச்சு? – நூலுக்கான முன்னுரை)

நன்றி : http://blog.balabharathi.net/?p=1629

Friday, August 21, 2015

பார்த்திபன் கனவு 46( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 09 - விபத்தின் காரணம் )

அத்தியாயம் 09 -  விபத்தின் காரணம்


நன்றி:http://2.bp.blogspot.com/_78s09nohJVk/SFiHUF1PtbI/AAAAAAAAAJs/DYKx0R5Xa0I/s640/9b7c2.jpg

சக்கரவர்த்தியைக் குந்தவி வியப்புடன் நோக்கினாள். அவளுடைய மைதீட்டிய பெரிய கண்கள் அதிசயத்தினால் விரிந்து மலர்ந்தன. "இது என்ன அப்பா, இது? கூத்தாடிகள் அல்லவா வேஷம் போட்டுக் கொள்வார்கள்? இராஜாக்களுக்கு எதற்காக வேஷம் போடும் வித்தை தெரிய வேண்டும்" என்று கேட்டாள்.

"ஒரு தேசத்தைப் பரிபாலிப்பவனுக்குப் பல கலைகளும் தெரிந்திருக்க வேண்டும் குழந்தாய், முக்கியமாக வேஷம் போட்டுக் கொள்ளத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பிரஜைகளின் மனோபாவங்களை அவ்வப்போது தெரிந்துகொள்ள முடியும். இன்னும் சத்துருக்களைப் பற்றிய இரகசியங்களையும் தெரிந்து கொள்ளலாம். நாட்டில் குற்றங்கள் நடக்காமல் தடுக்கலாம்...." என்று சக்கரவர்த்தி சொல்லி வருகையில் குந்தவி குறுக்கிட்டாள்.


"இப்போது எந்தக் குற்றத்தைத் தடுப்பதற்காக இந்த வேஷம் போட்டுக் கொண்டீர்கள்? நான் ஏதாவது குற்றம் செய்யப் போவதாகச் சந்தேகமா?" என்று சொல்லி முல்லை மலர்வதுபோல் பல்வரிசை தெரியும்படி நகைத்தாள்.


"சந்தேகமில்லை. குந்தவி! நிச்சயமாகப் பெரிய குற்றம் ஒன்று நீ செய்திருக்கிறாய். உன்னால் நேற்று இராத்திரி நாலுபேருக்கு மரணம் சம்பவித்தது!" என்று சக்கரவர்த்தி சொன்னதும் குந்தவிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.


"இதென்ன, அப்பா! எனக்கு ஒன்றும் தெரியாதே!"


"ஆமாம்; உனக்கு ஒன்றும் தெரியாதுதான். அயல்தேசத்திலிருந்து வந்த இரத்தின வியாபாரி ஒருவனை நீ அரண்மனைக்கு வரச் சொன்னாயா?"


"ஆமாம்? சொன்னேன், அது குற்றமா?"


"அவனிடம் நீ யாரென்று உண்மையைச் சொல்லாமல், குந்தவி தேவியின் தோழி என்று சொன்னதுண்டா?"


"உண்மைதான்; அதனால் என்ன?"


"அதனால்தான் ஆபத்து வந்தது. அந்த இரத்தின வியாபாரிக்கு நீதான் சக்கரவர்த்தியின் மகள் என்று யாரோ பிறகு சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவன் இதில் ஏதோ அபாயம் இருக்கிறதென்று மிரண்டு போய் விட்டான். மிரண்டு அன்றிரவே உறையூருக்குக் குறுக்குக் காட்டுப் பாதை வழியாகக் கிளம்பிப் போனான்....."


"உறையூருக்கா?" என்று குந்தவி கேட்ட குரலில் மிக்க ஆச்சரியம் தொனித்தது.


"இல்லை, அப்பா! இரத்தின வியாபாரி காஞ்சிக்கு வராமல் உறையூருக்குப் போவானேன் என்று யோசித்தேன். அங்கே அரண்மனையில்கூட ஒருவரும் இல்லையே!"


"அந்த இரத்தின வியாபாரியின் தாயார் உறையூரில் இருக்கிறாளாம். அவளைப் பார்ப்பதற்காகக் கிளம்பினானாம்...."


குந்தவி ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தவள், பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு மௌனமானாள். அந்த இரத்தின வியாபாரி உண்மையில் விக்கிரமன்தானோ என்று அவள் மனத்தில் தோன்றியிருந்த சந்தேகம் ஊர்ஜிதமாயிற்று. அந்தச் சந்தேகம் தன் தந்தைக்கும் ஒருவேளை தோன்றியிருக்குமோ என்று எண்ணினாள். தான் ஏதாவது பிசகாகப் பேசி அவருடைய மனத்தில் சந்தேகத்தை எழுப்பக் கூடாதென்று தீர்மானித்துக் கொண்டாள்.


"என்ன, அம்மா! யோசனை செய்கிறாய்?" என்று சக்கரவர்த்தி கேட்டார்.


"ஒன்றுமில்லை, அப்பா! பழைய ஞாபகங்கள் வந்தன. உறையூருக்கு முன் தடவை நாம் போயிருந்ததை நினைத்துக் கொண்டேன்... இருக்கட்டும் அப்பா! அப்புறம் அந்த இரத்தின வியாபாரியின் கதையைச் சொல்லுங்கள்" என்றாள்.


"காட்டுப் பாதையில் இரவில் போகும்போது அவனைத் திடீரென்று நாலு பேர் வளைத்துக் கொண்டு வாளால் தாக்கினார்கள். ஆனால் அந்த இரத்தின வியாபாரி லேசுப்பட்டவன் அல்ல; மூன்று பேரை அவனே தீர்த்துவிட்டான். நாலாவது ஆள் இந்த வாளுக்கு இரையானான்!" என்று சக்கரவர்த்தி தம் வாளைச் சுட்டிக் காட்டினார்.


மிகுந்த வியப்புடனும் ஆர்வத்துடனும், "நீங்கள் எப்படி அங்கே அந்தச் சமயம் போய்ச் சேர்ந்தீர்கள்?" என்று கேட்டாள் குந்தவி.


"இல்லாவிட்டால் இந்தப் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வாகம் செய்ய முடியுமா, குழந்தாய்?"


"ரொம்பத் தற்பெருமை அடித்துக் கொள்ளாதீர்கள்! 'நரசிம்ம சக்கரவர்த்தியின் இராஜ்யத்தில் திருட்டுப் புரட்டே கிடையாது!' என்னும் கீர்த்தி என்ன ஆயிற்று? காஞ்சிக்கும் மாமல்லபுரத்துக்கும் இவ்வளவு சமீபத்தில் திருடர்கள் ஒரு அயல் தேசத்து வியாபாரியைத் தாக்குவது என்றால்...!"


"நானும் உன்னைப் போல்தான் அவர்கள் திருடர்களோ என்று முதலில் நினைத்தேன். ஆனால், உண்மையில் அவர்கள் திருடர்கள் இல்லை."


"பின்னே யார் அவ்வளவு துணிச்சலாகக் காரியம் செய்தவர்கள்?"


"திருட்டையும் வழிப்பறியையும் காட்டிலும் பயங்கரமான விஷயம் குழந்தாய்!"


"என்ன, அப்பா!"


"அந்த இரத்தின வியாபாரியை நன்றாய்ப் பார்த்தாயல்லவா?"


"பார்த்தேன்."


"அவனைப் பார்த்தபோது உனக்கு என்ன தோன்றியது?"


குந்தவி மென்று விழுங்கிக் கொண்டு, "ஒன்றும் தோன்றவில்லையே!" என்றாள்.


"அவன் முகத்தில் இராஜ களையைக் கூடவா கவனிக்கவில்லை?" என்று சக்கரவர்த்தி கேட்டபோது குந்தவிக்கு அவர் விக்கிரமனைக் கண்டுபிடித்து விட்டாரோ என்ற சந்தேகத்தினால் உள்ளம் பதறியது.


சக்கரவர்த்தி அவளுடைய மறுமொழியை எதிர்பாராமலே, "நரபலி கொடுப்பவர்களுக்கு இந்த மாதிரி இராஜலட்சணம் பொருந்தியவன் கிடைப்பது மிகவும் அருமை!" என்றார்.


"ஐயோ!" என்று அலறினாள் குந்தவி. "அப்பா! நமது நாட்டில் இன்னுமா இந்தப் பயங்கரம்?" என்று கேட்டாள்.


"ஆமாம், குழந்தாய்! இந்தப் பயங்கர மூடநம்பிக்கைகளை வேரறுப்பதற்கு முயன்றுதான் வருகிறேன். இன்னும் வெற்றி கிடைக்கவில்லை. ஓர் இடத்தில் வேரைக் களைத்தால் இன்னொரு இடத்தில் முளைத்து எழும்புகிறது."


"பாவம்! அந்த சாது இரத்தின வியாபாரிக்கு இப்படிப்பட்ட ஆபத்து வந்ததே! நீங்கள் அச்சமயம் அங்கே போயிராவிட்டால் என்ன ஆகியிருக்கும்?"


"அவன் அப்படியொன்றும் சாது இல்லை, குந்தவி. அவனும் ஒரு திருடன்தான்; அதனால்தான் இத்தகைய ஆபத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டான்!" என்றார் சக்கரவர்த்தி.


குந்தவிக்கு ஒரு நிமிஷம் மூச்சே நின்று விடும் போலிருந்தது. "நிஜமாகவா, அப்பா! இந்த இரத்தினம் எல்லாம் அவன் திருடிக்கொண்டு வந்ததா?" என்று கேட்டாள்.


"இல்லை, குந்தவி! அவன் இரத்தினம் திருடவில்லை. வேறொரு திருட்டுத்தனம் மாமல்லபுரத்தில் செய்யப் பார்த்தான்! நமது சிற்பிகள் சிலருக்கு ஆசைகாட்டி அவன் வசிக்கும் தீவுக்கு அழைத்துக் கொண்டு போக முயன்றான். இது எப்பேர்ப்பட்ட குற்றம் தெரியுமா, குழந்தாய்! இந்தக் குற்றத்துக்குத் தண்டனை என்ன தெரியுமா?"


"தெரியும் அப்பா!"


"ஆகையினால்தான் அவன் தன்னுடைய முயற்சி வெளிப்படாதிருக்கும் பொருட்டு மூட்டை தூக்குவதற்கு ஒரு ஊமைக்குள்ளனை வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்டான். ஆனால் அந்தக் குள்ளன்மேல் எனக்கு ஏற்கனவே சந்தேகம் இருந்தது. அவன் கபாலிகர்களின் ஆள் என்று. அது உண்மையாகிவிட்டது. குள்ளன் இரத்தின வியாபாரியை ஏமாற்றி உறையூருக்கு வழி காட்டுவதாகச் சொல்லிக் காட்டுப்பாதை வழியாக அழைத்துப் போனான். நான் மட்டும் சரியான சமயத்தில் போய்ச் சேர்ந்திராவிட்டால்....?"


சக்கரவர்த்தி யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.


"அப்புறம் என்ன நடந்தது; அப்பா! இரத்தின வியாபாரி இப்போது எங்கே?"


சக்கரவர்த்தி, பின்னர் நடந்ததையெல்லாம் ஒருவாறு சொல்லி அவனைத் தம்முடைய குதிரை மீதே உறையூருக்கு அனுப்பி வைத்ததையும் தெரிவித்தார்.


குந்தவி சற்றுப் பொறுத்து, "இரத்தின வியாபாரி தங்களை இன்னாரென்று தெரிந்து கொண்டானா?" என்று கேட்டாள்.


"அவனுக்குத் தெரியாது. ஏன் கேட்கிறாய்?" என்றார் சக்கரவர்த்தி.


"ஒன்றுமில்லை; வேஷம் எவ்வளவு தூரம் பலித்தது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகத்தான்."


பிறகு குந்தவி, "அப்பா! ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும் என்றிருந்தேன்" என்றாள்.


"என்ன அம்மா!"


"அண்ணா உறையூரே பார்த்ததில்லையல்லவா? நானும் அவனும் உறையூருக்குப் போக எண்ணியிருக்கிறோம்."


"ஆகா! ஆனந்தமாய்ப் போய்விட்டு வாருங்கள். உறையூர் என்றதும் ஒரு விஷயம் ஞாபகம் வருகிறது. நேற்று மாமல்லபுரத்தில் மாரப்ப பூபதியைப் பார்த்தேன். அவன் எங்கே வந்தான்? உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா?"


"தெரியும், மாரப்ப பூபதியை நானும் அண்ணாவும் தான் வரச் சொல்லியிருந்தோம்..."


"என்னத்திற்காக?" என்று சக்கரவர்த்தி அதிசயத்துடன் கேட்டார்.


"அச்சுதவர்மர் தமக்குத் தேகம் மெலிந்துவிட்டதென்றும், இராஜ்ய காரியங்களைக் கவனிக்க முடியவில்லையென்றும் தெரிவித்தார். அதன்மேல் அண்ணா மாரப்ப பூபதியை வரவழைத்து அவனுக்குச் சோழ நாட்டின் சேனாதிபதி பதவியைத் திரும்பவும் கொடுத்திருக்கிறான்."


"ஓகோ!" என்றார் சக்கரவர்த்தி மறுபடியும் அவர் யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.


பிறகு அவருடன் பேசுவதில் பயனில்லையென்று, குந்தவி யாழை எடுத்துச் சோகம் பொருந்திய இசையை எழுப்பலானாள்.



தொடரும் 

நன்றி : http://priyanthandotscrapbook.blogspot.fr/2014/01/blog-post_21.html

Tuesday, August 18, 2015

கடைசிச் சடலம் (கதையல்ல)

கடைசிச் சடலம் (கதையல்ல)




எனக்கு இப்போதும் நன்றாக நினைவில் உள்ளது-ஒரு மரணம் அதன் அர்த்தங்களுடன் என்னுள் பதிந்த நாளை. எனக்கு அப்போது ஆறு வயது. இலங்கை இராணுவத்தின் வாகன ரோந்து அணியினரால் சுடப்பட்டு வீதியில் கிடந்த அம்பி மாமாவை அப்பாவும் இன்னும் சிலருமாக வீட்டுக்கு கொண்டு வந்திருந்தனர். அவரது வயிறு பிளந்திருந்தது. பெரிய உடம்புக்காரனான அவர் ஒரு விலங்கைப்போல துடித்துக் கொண்டிருந்தார். வாகனம் பிடித்து மருத்துவமனை கொண்டு போகும் போது வழியிலேயே இறந்து போனார். அம்பி மாமாவின் முகம் மங்கலாகவே நினைவில் உள்ளது. எப்போதும் எனக்கு இனிப்பு வாங்கித் தருவதும்,பிளந்த வயிறும்,மரண ஓலமும், அவரிலிருந்து பெருகிய இரத்தத்தையும் தவிர வேறெதுவும் நினைவில் இல்லை. நான் வளரவளர நாட்டில் யுத்தமும் இனச் சிக்கலும் என்னைவிட வேகமாக வளர்ந்தன.
அவை மரணங்களை வளர்த்தபடியேயிருந்தன. மரணத்தின் சுவடுகள் என்னுடன் பயணித்தபடியேயிருந்தன. இதற்கு இரண்டு வருடங்களின் பின்னொருநாள் எங்கள் வீட்டுக்கருகில் இருந்த இந்தியன் ஆமி செக் பொயின்றுக்கு போராளிகள் குண்டெறிந்துவிட்டனர்.காலையிலிருந்து மாலைவரை ஊரை சல்லடை போட்டும் ஒருவரும் அகப்படவில்லை. இறுதியில் போராளிகளிற்கு சாப்பாடு கொடுத்தாரென கிளியண்ணையை பிடித்துவந்து கண்ணைக் கட்டி சந்தியில் இருத்தினார்கள். நாங்கள் வீதிக்கரையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தோம். தன்னை சுட வேண்டாமென அவர் கும்பிட்டுக்கதறிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு இந்தியன் அவருக்கு முன் நின்று சப்பாத்து காலினால் நிலத்தில் தட்டிச் சப்தமெழுப்பி அவரைப் போக்குக்காட்டிக் கொண்டிருக்க இன்னொருவன் இரகசியமாக பின்னால் வந்து அவரது உச்சந்தலையில் வெடிவைத்தான். அந்தக் கோரத்தை நான் பார்க்கக் கூடாதென அம்மா நினைத்திருக்க வேண்டும். என் கண்ணைப் பொத்த முயன்றார். நான் அவரது கையை உதறிவிட்டுப் பார்த்தேன். அப்போது நான் மரணத்துள் வாழத் தொடங்கியிருந்தேன். மரணம் ஒரு விளையாட்டாக ஆகத் தொடங்கியிருந்தது. பின்னாட்களில் நான் இயக்கத்திலிருந்த போது மரணத்தின் கணங்களை இலகுவாக கடந்து கொண்டிருந்தேன். தலை பிளந்து கிடந்த கீதன்,பாதி உடம்பு மட்டும் எஞ்சியிருந்த இராகவேந்திரன், சில சதைத்துண்டுகளாக மட்டும் எஞ்சியிருந்த நிலாவினி அக்கா என மரணங்களை ஒரு சம்பவமாக மட்டுமே எதிர்கொள்ளப் பழகியிருந்தேன். முல்லைத்தீவுச் சண்டையின் முதல் நாள் இரவு ஒரு நண்பனென நினைத்து இராணுவச் சடலம் ஒன்றுடனும், இறுதி யுத்த நாளில் வேறு வழியில்லாமல் பதுங்கு குழிக்குள் ஒரு குழந்தையின் சடலத்துடனும் படுத்திருந்தேன். துப்பாக்கியிலிருந்து ஒரு ரவை புறப்படுவது போல.. பீரங்கியிலிருந்து குண்டு புறப்படுவது போல.. மரணமென்பது உடலிலிருந்து உயிர் புறப்படும் ஒன்றாகவேயிருந்தது. ஒரு நாள் மரணம் தன் வலிமையை எனக்கு காட்டியது. கொல்லப்படுவதைவிடவும் மரணம் நெருங்கும் கணங்களின் கொடூரத்தை உணர வைத்தது. நான் முழுவதுமாக அதனிடம் தோற்றுப் போயிருந்தேன். வன்னியின் பெருங்காடுகளில் ஒன்றான அம்பகாமத்தில் இலங்கைப் படைகளிற்கெதிரான நடவடிக்கை ஒன்றில் இராணுவத்தின் நிலைகளிற்குள் நான் தனியாக தவறிவிட்டேன். அன்று நான் திசைகாட்டி வைத்திருந்தமையினால் துப்பாக்கி கூட இருக்கவில்லை. அந்தப் பெருங்காட்டில் மரணத்தை அன்று முழுவதும் உணர்ந்தேன். ஆனாலும் அதிர்ஸ்டத்தினால் மட்டுமே பின் மாலைப் பொழுதில் அங்கிருந்து தப்பித்து விட்டேன்.மரணங்களை வெறுக்கத் தொடங்கிய சம்பவங்கள் கோர்வையாக அதன் பின் தொடர்ச்சியாக இடம்பெற்றன. அவற்றில் இது முதன்மையானதாக இருந்தது. இதன் பின் மிக நெருங்கிய நண்பர்கள் தவிர்ந்த வேறு எவரதும் மரணச்சடங்கில் கலந்து கொள்வதை தவிர்த்து வந்தேன்.சில வருடங்களின் முன் இன்னொரு நண்பனுடன் புதுக்குடியிருப்பு போய்க்கொண்டிருந்த போது செஞ்சோலை மீது கிபீர் விமானங்கள்
தாக்குதல் நடத்தியிருந்தன. சம்பவ இடத்திற்கு உடனே போய்விட்டோம். வெடிமருந்து மணம்,இரத்த நெடில், அழுகுரல்,சதைத் துண்டங்கள் என அது மரணத்தின் குடியிருப்பாக இருந்தது. அதிலிருந்து மீள்வதற்கு நீண்ட நாட்கள் எடுத்தன. இதன் பின்பு மரணமே வாழ்க்கையாகிவிட்டது. குறிப்பாக யுத்தத்தின் இறுதி நாட்கள். தினமும் எண்ணிலடங்காத மரணங்களை கடந்து கொண்டிருந்தேன்.சரியாக இரண்டு வருடங்களும் ஒரு நாளும் முன்பு. மாத்தளன் பிரதேசத்தை இராணுவம் முற்றுகையிட்டுவிட்டது. குடிமனைகள் மீது பீரங்கித் தாக்குதல் நடத்தி மக்களை தமது பக்கம் வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தது. இராணுவத்திடம் போக மனமில்லாத நானும் இன்னொரு நண்பனும் பதுங்குகுழி ஒன்றில் இருந்து கொண்டோம். அந்த சம்பவத்தில் ஒரு இலட்சத்து பதின்னாலாயிரம் மக்கள் தமது பக்கம் வந்ததாக அரசாங்கம் பின்னர் அறிவித்திருந்தது. மாலையில் செல்லடி குறைந்ததும் பதுங்குகுழியை விட்டு வெளியில் வந்தோம். ஊரில் ஒரு சனம் இல்லை. நாங்கள் இருவரும்தான். சனங்களின் இரைச்சலாலும் அழுகையினாலும் நிறைந்திருந்த மாத்தளனில் முதன்முறையாக யாருமில்லாத கடற்காற்றின் ஊளையை கேட்டேன்.எங்களுக்கு வலது பக்கமாகயிருந்த சாலைத் தொடுவாயில் புலிகளின் நிலையிருந்தது. முன்னால் மிக
அருகில்ஆமி. இடது பக்க நிலவரம் தெரியவில்லை.பின்னால் கடல்.  வெளியில் திரிந்து நிலவரத்தை பார்க்கவும் முடியாது. செல்லடி, நெஞ்சு மட்டத்தில் சீறியபடி போய்க் கொண்டிருந்த ரவைகள்,இராணுவம் எங்கு நிற்கிறது எனத் தெரியாத நிலை என பல காரணங்கள் நடமாட்டத்தை தடுத்தபடியிருந்தது. மாலையில் செல்லடி குறைந்ததும் அருகிலிருந்த மாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்கு போனோம். உறவினர்கள் இல்லாத மிகச் சில காயக்காரர்களும் இரண்டு தாதியர்களும் மட்டுமிருந்தனர்.அந்த காயக்காரர்கள் தங்களை காப்பாற்றுமாறு எங்களை பார்த்து கதறத் தொடங்கினர். ஒரு முதியவர் என் கையை பிடித்துக் கொண்டார்.எம்மிடம் வேறு வழியிருக்கவில்லை.இராணுவம் திரும்பி போய்விட்டது, ஒன்றுக்கும் பயப்படத் தேவையில்லை என பொய் சொல்லிவிட்டு வெளியேறினோம்.இராணுவம் எங்களுக்கும் புலிகளின் பகுதிக்குமிடையில் நிற்க வேண்டும் என நாங்கள் ஊகிக்க முடிந்தது. காரணம் இடையில் துப்பாக்கி சத்தம் கேட்டக் கொண்டிருந்தது.ஆகவே  இரவில் அந்த ஆபத்தான பகுதியை கடக்காமல் விடுவதெனவும்,மறுநாள் இங்கிருந்து எப்படியாவது தப்பி புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் போய்விட வேண்டுமெனவும் முடிவு செய்து ஆஸ்பத்திரிக்குப் பின்னாலிருந்த பதுங்குகுழியொன்றில் அன்றிரவைக் கழித்தோம்.மறுநாள் அதிகாலையிலேயே செல்லடி ஆரம்பித்து விட்டது. கடற்கரையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம். ஆஸ்பத்திரிக்கும் கடற்கரைக்குமிடையிலான பகுதியில் மனிதர்களென்றால் அது நாங்கள் இருவரும்தான் என்பது எமது நினைப்பு. காரணம் ஒரு மனித நடமாட்டமும்,சத்தமும் இருக்கவில்லை.அந்த மயான அமைதி பேரச்சம் தருவதாகயிருந்தது. மாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்குப் பக்கத்திலிருந்த காவல்துறை அலுவலகத்திற்கு நான்காவது வீட்டில் ஒரு சிறுவனின் முனகல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.நின்று நிதானிக்க அவகாசம் இல்லாத நிலையிலும் அந்த முனகலை கைவிட்டுப் போக முடியவில்லை.  நான்தான் படலையை திறந்து பார்த்தேன். அது ஒரு துயரமான காட்சி. அத்தியாவசிய பொருட்களுடன் அந்தக் குடும்பம் வீட்டிலிருந்து வேறு இடத்திற்கு புறப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

முதல் தந்தை,பிறகு தாய்,பின்னால் மூன்று பெண்களென ஐந்து சடலங்கள் வரிசையாக நடந்து வந்த ஒழுங்கில் கிடக்கின்றன. பத்து பன்னிரண்டு வயதான சிறுவன் மட்டும் தலையில் காயத்துடன் தப்பியிருக்கிறான். அவர்கள் முதல் நாளே இறந்திருக்க வேண்டும். அவனைப்பிடித்து நிறுத்துவதே மிகச்சிரமமாக இருந்தது.எங்களை கண்டவுடன் பெரிய சத்தமாக அழுது கொண்டு சடலங்களை சுற்றி ஓடத் தொடங்கினான்.

அப்போது இருந்த சாத்தியமான ஒரேயொரு வழியை அவனுக்குச் சொன்னேன். நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு நீரேரியைக்கடந்து போ எனச் சொல்லி விட்டு கடற்கரைக்குப் போய் பாதமளவு தண்ணீரில் இறங்கி முள்ளிவாய்காலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம். கொஞ்சத்தூரம் போக இன்னும் கொஞ்சப் பேரைக் கண்டோம். இப்பொழுதுதான் ஒரு நம்பிக்கை வருகிறது-எப்படியாவது தப்பித்து விடலாமென. ஓடத் தொடங்கினோம். என்னைப் பார்க்காமல் ஓடு என ஏற்கனவே நண்பனுக்கு சொல்லி விட்டேன். இடைவெளி அதிகரித்து அதிகரித்து இருவருக்குமிடையில் சுமார் நூறு மீற்றர் இடைவெளியாகிவிட்டது. பொக்கணை நெருங்குகையில் ஆமியைக் கண்டேன். வலது பக்க வீதியிலிருந்து கடற்கரையை நோக்கி சுட்டபடி வருகிறார்கள். அனேகமாக எனது நண்பனுக்கு நேராக அவர்கள் வந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.அவர்கள் கடற்கரையை
அடைய முன்பு நாங்கள் கடக்க வேண்டும்.அவர்கள் சுட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் குனிந்தபடி ஓடியாவது தப்பிவிடலாமென நம்பினேன். நண்பன் குனிந்தபடி ஓடி கடந்து விடுகிறான்.சிப்பாய்கள் இருவர் வேகமாக வருகிறார்கள். நான் முழுசக்தியையும் திரட்டி ஓடுகிறேன். ஆனால் முடியவில்லை. அவர்கள் வென்று விட்டனர். துப்பாக்கியை தோளில் வைத்து இலக்கு பார்த்தபடி எங்கள் இருவருக்குமிடையில் ஒரு சிப்பாய் புகுந்து விட்டான். என்னை குறி பார்த்தபடி தமது பிரதேசத்திற்கு போகுமாறு சைகை செய்தான். அவன் சுடுவானோ என்ற ஐயம்,இனி இராணுவம் என்ன செய்யும் என்ற சந்தேகம் என விபரிக்க முடியாத உணர்வுடன் மீண்டும் ஊர்மனையை நோக்கி தனியாக நடக்கத் தொடங்கினேன். ஊர்மனைக்குள் எஞ்சியிருந்தவர்களை ஒன்றாக்கி நீரேரியை நோக்கி நடக்கச் சொன்னார்கள். வழியெல்லாம் சடலங்கள்.

அவற்றை என்னால் கணக்கிட முடியவில்லை. இதுதான் கடைசிச் சடலமாக இருக்கலாம் என நினைத்துக் கொள்வேன்.ஆனால் பக்கத்தில் இன்னும் சடலங்கள் இருக்கும். பிரதான வீதியில் ஏற, சில போராளிகளின் சடலங்கள் இருந்தன. தெரிந்த முகங்கள் இருந்தும் வடிவாக பார்க்க முடியவில்லை. இராணுவம் எங்களை கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மாத்தளன் சந்தி கடந்து நீரேரிக்கரைக்கு வர, அங்கே ஒரு சடலமிருந்தது. அவ்வளவு பதற்றத்துக்குள்ளும் இதுதான் நான் காணும் கடைசிச் சடலம் என்பது புரிந்தது. சினிமாவில் நடிக்கும் எம்.எஸ்.பாஸ்க்கர் போன்ற தோற்றமுடையவர். தலையில் சக்தி வாய்ந்த ரவை பாய்ந்திருக்க வேண்டும். தலை பிளந்திருந்தது. பக்கத்தில் வந்தவரிடம் இதுதான் நாங்கள் காணும் கடைசிச் சடலம் என்றேன். அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அந்த நீரேரிக் கரையில் சில நிமிடங்கள்
தாமதித்ததாக நினைவு. நீரேரியை கடப்பதென்பது தோல்வியின் அடையாளமாக இருந்தது. கை விடப்பட்ட உணர்வே என்னுள் எஞ்சியிருந்தது. முப்பத்தைந்து இலட்சத்துக்குமதிகமான இலங்கைத் தமிழர்கள் இருந்தும், ஆறரைக் கோடிக்குமதிகமான இந்தியத் தமிழர்கள் இருந்தும்,நானுாறு மில்லியனுக்குமதிகமாக இந்த உலகத்தில் மனிதர்கள் இருந்தும்….மிகச் சரியாக இன்றிலிருந்து  இரண்டு வருடங்களின் முன்பு ஒரு அநாதை போல உணர்ந்தேன். 

நன்றி: விகடன்

நன்றி : http://yokarnan.com/?p=18#sthash.8cLXiAR7.dpuf

Wednesday, August 12, 2015

பார்த்திபன் கனவு 45( மூன்றாம் பாகம் - அத்தியாயம் 08 - வேஷதாரி )

அத்தியாயம் 08 - வேஷதாரி 

நன்றி : http://www.koodal.com/thodar/images/sivakami44.jpg

ஒற்றர் தலைவன் அவ்விதம் இராஜ, பரிவாரங்கள் வருவதைப் பொருட்படுத்தாமல் முன்னால் காஞ்சிப் பாதையில் சென்றதைக் குந்தவி, மகேந்திரன் இருவரும் கவனித்தார்கள்.

குந்தவியின் பல்லக்கும், மகேந்திரனுடைய குதிரையும் ஒன்றையொன்று ஒட்டியே சென்று கொண்டிருந்தன.

மகேந்திரனுடைய தோற்றத்தில், குந்தவியின் மென்மையும் வனப்பும், நரசிம்மவர்மரின் கம்பீரமும் வீரமும் கலந்து பொலிந்தன. அண்ணனும் தங்கையும் அச்சாலையில் பவனி வந்த காட்சி கண்கொள்ளாக் காட்சியாயிருந்தது.

ஓர் ஆண்டு காலமாக நரசிம்மவர்மருடைய ஸ்தானத்தில் யுவராஜா மகேந்திரன் இராஜ்ய பரிபாலனம் செய்து வந்தான். அப்படியிருந்தும், மேற்கூறிய குதிரை வீரன் இராஜ பரிவாரங்களைக் கண்டு ஒதுங்கி நிற்காமலும் மரியாதை செய்யாமலும் முன்னால் விரைந்து சென்றது எல்லாருக்குமே வியப்பை அளித்தது.

"அண்ணா! அதோ குதிரைமேல் போகிறானே அந்த வீரனைப் பார்த்தாயா? என்ன கம்பீரமான வடிவம்! அவன் யார் தெரியுமா?" என்று குந்தவி கேட்டாள்.

"எனக்குத் தெரியவில்லையே, தங்காய்! அவனுடைய தோற்றத்தில் இராஜ வம்சத்தின் களை காணப்பட்டது. நல்ல ஆஜானுபாகுவாவும் தோன்றினான். அவன் குதிரையைப் பார்! இதற்குள் எவ்வளவு தூரம் போய்விட்டது!" என்றான் மகேந்திரன்.

"காஞ்சிக்குத்தான் போகிறான் போல் தோன்றுகிறது. ஒருவேளை அயல் தேசத்தானோ, என்னமோ? இல்லாவிடில், இப்படி நம்மைக் கண்டும் நிற்காமல் போக மாட்டான். நாலு நாளைக்கு முன்பு துறைமுகத்துக்கு வந்த கப்பலின் அயல்தேசத்தார் ரொம்ப பேர் வந்து இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஆகையினால் தான் தெரியாத முகங்கள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன!" என்று குந்தவி சொன்னாள்.

"குந்தவி, செண்பகத் தீவின் இரத்தின வியாபாரியைப் பற்றிச் சொன்னாயே; அவன் வரவேயில்லையே?" என்றான் மகேந்திரன்.

"இல்லை" என்று சொன்னபோது, குந்தவியின் குரலில் மிகுந்த ஏமாற்றம் தொனித்தது.

"எப்படியும் காஞ்சி அரண்மனைக்கு அவன் வராமலா போகிறான்? கண்டிப்பாக வருவான்."

குந்தவி இதற்கு ஒன்றும் மறுமொழி சொல்லவில்லை; மௌனமாயிருந்தாள். தன்னுடைய சந்தேகம் உண்மையாயிருக்குமானால், அவன் அரண்மனைக்கு வரமாட்டான் என்று எண்ணினாள்.

குந்தவியின் மனக்கண்ணின் முன்னால், மூன்று வருஷங்களுக்கு முன் காஞ்சிபுரத்து வீதியில் அவள் பார்த்த சோழ ராஜகுமாரனுடைய முகமும், நேற்று மாமல்லபுரத்துத் தெருவில் சந்தித்த இரத்தின வியாபாரியின் முகமும் மாறிமாறித் தோன்றின. அவர்கள் இரண்டு பேரும் வெவ்வேறு மனிதர்களா? அப்படியானால் அந்த முக ஒற்றுமை மிகவும் அதிசயமான ஒற்றுமைதான்!

குந்தவியின் மௌனத்தையும், அவளுடைய முகவாட்டத்தையும் மகேந்திரன் கவனித்தான்.

"தங்காய்" என்று அருமையாக அழைத்தான்.

"என்ன, அண்ணா!" "ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறாயே, ஏன்?"

"ஒன்றுமில்லை, அண்ணா!" "நான் ஒரு யோசனை செய்திருக்கிறேன், சொல்லட்டுமா?"

"சொல்லு, அண்ணா!"

"அப்பாவிடம் நான் சொல்லப் போகிறேன்; இந்தப் பல்லவ இராஜ்யத்தின் பாரத்தை அவர்தான் சுமக்க வேண்டும், என்னால் முடியாது என்று."

"ஏன், அப்படிச் சொல்லுகிறாய், அண்ணா!"

"அவர் இருக்கும்போது நான் இராஜ்யம் ஆளுவது, சிங்கம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் பூனை உட்கார்ந்திருப்பது போல் இருக்கிறது! தேசத்தில் எல்லாரும் அப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள்."

"கிடையவே கிடையாது, அண்ணா!"

"அதோடு எனக்கு வேறொரு முக்கிய காரியமும் இருக்கிறது. இன்னொரு தடவை கடற்பிரயாணம் செய்ய வேண்டும்."

"இலங்கைக்கு மறுபடியும் போகப் போகிறாயா?"

"இல்லை, செண்பகத்தீவுக்குப் போகப் போகிறேன்."

"என்ன அண்ணா, சொல்கிறாய்?"

"ஆமாம், விக்கிரமனை மன்னிக்க வேண்டுமென்று அப்பாவிடம் கேட்கப் போகிறேன். பிறகு செண்பகத் தீவுக்கும் நானே போய் அவனை அழைத்து வரப் போகிறேன். தங்காய்! நான் இந்த நாட்டுக்குத் திரும்பி வந்து ஒரு வருஷம் ஆகிறது. இதுவரையில் ஒரு தடவையாவது நீ சிரித்து நான் பார்க்கவில்லை; உன் முகத்தில் சிரிப்பைப் பார்த்து விட்டுத்தான் இனிமேல் வேறு காரியம் பார்ப்பேன்!" என்றான் மகேந்திரன்.

இதைச் சொல்லும்போது, அவனுடைய நாத்தழுதழுத்தது. அவனுடைய தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.

குந்தவியின் கண்களில் நீர் ததும்பப் பார்த்தது. அவள் சற்று நேரம் சும்மா இருந்துவிட்டு, "அப்பா சம்மதிக்க மாட்டார்!" என்றாள்.

"நான் சம்மதிக்கச் செய்கிறேன். நேற்றே அப்பாவிடம் கேட்க வேண்டுமென்றிருந்தேன். இராத்திரி அவர் வரவேயில்லை. இன்று அவரை அவசியம் கேட்கப் போகிறேன்."

"அப்பா சம்மதித்து நீ செண்பகத் தீவுக்குப் போனாலும் என்ன பிரயோஜனம்?"

"என்ன பிரயோஜனமா? எனக்கு ஒரு மைத்துனன் கிடைப்பானல்லவா?"

"அது நடக்காத காரியம், அண்ணா! அந்தக் கர்வம் பிடித்த சோழ ராஜகுமாரன், பல்லவர் குலப்பெண்ணை மணக்கச் சம்மதிக்கமாட்டான்!" என்றாள் குந்தவி.

அப்போது மகேந்திரன் கலகலவென்று சிரித்தான். "தங்காய்! எப்போதாவது உன் உருவத்தைக் கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டதுண்டா?" என்று கேட்டான்.

"போ, அண்ணா!" என்றாள் குந்தவி.

"போகிறேன் தங்காய், போகிறேன். செண்பகத்தீவுக்குப் போய் அந்தச் சோழ ராஜகுமாரனைக் கட்டி இழுத்துக் கொண்டு வந்து உன் முன்னால் நிறுத்தி, கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்ளச் சொல்லாவிட்டால் நான் மகேந்திர பல்லவ சக்கரவர்த்தியின் பேரன் அல்ல!" என்றான் யுவராஜா மகேந்திரன்.

குந்தவியும் மகேந்திரனும் காஞ்சியை அடைந்ததும், அரண்மனையில் அவரவர்களுடைய பகுதிக்குச் சென்றார்கள். குந்தவி தன்னுடைய அந்தப்புர அறைக்குள் பிரவேசித்த போது, அங்கே சக்கரவர்த்தி வந்தால் உட்காருவதற்காகப் போட்டிருந்த ஆசனத்தில் வேற்று மனுஷன் ஒருவன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்து அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போய்விட்டாள்! அந்த வேற்று மனுஷன், காட்டுக்குறுக்குப் பாதை வழியாக வந்து இராஜபாட்டையில் தங்களைத் தாண்டிச் சென்ற வீரன்தான் என்பது நினைவுக்கு வர ஒரு நிமிஷம் பிடித்தது. இதனால் அவளுடைய ஆச்சரியம் பன்மடங்கு பெருகியதோடு கோபம் பொங்கிற்று.

"யார் ஐயா, நீர்? என்ன தைரியத்தினால் அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்தீர்?" என்றாள்.

"தேவி! பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் ஒற்றர் தலைவன் நான். என் பெயர் வீரசேனன். தங்களிடம் ஒரு துப்பு விசாரிப்பதற்காக வந்தேன்!" என்று அம்மனிதன் சொன்னதும், குந்தவியின் முகத்திலிருந்த கோபம் ஒரு நொடியில் குதூகலமாக மாறியது.

"அப்பா! இதென்ன வேடிக்கை?" என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே குந்தவி ஓடிப்போய் ஒற்றர் தலைவனுடைய தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டு அவனுடைய பொய் மீசையைக் களைந்தெறிந்தாள். அப்போது ஒற்றர் தலைவர் இருந்த இடத்தில் நரசிம்மவர்ம சக்கரவர்த்தி காட்சியளித்தார்.

"உங்களுடைய குரலைக் கொண்டுதான் அப்பா, கண்டுபிடித்தேன். இல்லாவிட்டால் அடையாளம் தெரிந்திராது. எப்படி அப்பா இவ்வளவு நன்றாக வேஷம் போட்டுக் கொள்கிறீர்கள்?" என்று குந்தவி கேட்டாள்.

"குழந்தாய்! என் தந்தை மகேந்திர சக்கரவர்த்தி எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த வித்தைகளில் இதுதான் மிகவும் அருமையான வித்தை!" என்றார் சக்கரவர்த்தி.
தொடரும் 

நன்றி : http://priyanthandotscrapbook.blogspot.fr/2014/01/blog-post_21.html

Thursday, August 6, 2015

பெண்ணுக்குள் என்ன உண்டு (சிறுகதை) -தமிழ்க்கவி


பெண்ணுக்குள் என்ன உண்டு (சிறுகதை) -தமிழ்க்கவி


எல்லையற்றுப் பரந்திருக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுதும் பெண்ணே உயர்ந்தவள் எனப் பறை சாற்றிய போதும்,
அதை நான் ஒரு போதும் நம்ப மாட்டேன்.
“ பெண் எனப்பட்டதே பெருமாயம்”
இன்றுவரை எந்தப் பெண்ணும் தன் மனதைத்திறந்ததில்லை. அதை ஒரு ஆண்தான் திறந்துபார்க்கிறான். காதலனாகவோ கணவனாகவோ உள்ள ஒருவரிடம் தன் அந்தரங்கத்தை வெளிவிட்டுவிடும் பெண்ணை, அவர்களது வாக்குமூலங்களை வைத்தே தானே அதுவாக எழுதியோ பேசியோ விடுகிறார்கள். யாரா?…ஆண்கள்தான்“
நான்தான் சொல்கிறேனே ஒரு பெண்ணாகப்பட்டவள் ஆசாபாசங்களும் கோப தாபங்களும்இச்சை கிரியை யோகம் ஞானம் எல்லாம் வாய்க்கப்பட்டவள்தான். .அதை அவள் வெளியே சொல்லவோ காட்டவோ முடிவதில்லை .அப்படி எக்குத்தப்பாக காட்ட முயன்றாலும் ஊரே அவளைத் தள்ளி வைத்துவிடும்.

முதலில் பெற்றோரே அவளைத் துாற்ற ஆரம்பிக்கிறார்கள். இப்ப எதுக்கு இந்தப் புராண மெல்லாம் என்றா கேட்டீங்க பின்ன சின்னப்பிள்ளை சின்னப்பிள்ளை யென்று எந்தக்கதையச் சொன்னாலும் காது கொடுத்துக் கேக்கிறீங்களா? இல்ல சொல்லத்தான் விடுறீங்களா? எத்தின நாளுக்கென்று தான் நாங்களும் அடக்கி வைக்கிறது. நானப்ப நாலாம் வேப்புக்கு வந்திட்டன் . பக்கத்துக் கடையில என்ன பொருள் வாங்கிற தெண்டாலும் நான்தான் ஓட வேணும். இதைத்தான் சொல்லுறது “எளிய பிள்ளையாப் பிறந்தாலும் இளைய பிள்ளையாப்பிறக்கக் கூடாதெண்டு“

அப்பு கொட்டப்பெட்டியத் திறந்து ரெண்டு மூன்று பாக்குப்பிளகை வாயில போட்டுக்கொண்டு வெத்திலையக் கையில எடுத்துக்கொண்டு கொட்டப்பெட்டிச் சயிற்றுக்குள்ள துளாவிப்பாத்தார் பொயிலை இல்லை. அடுத்த பக்கத்தை துளாவி ஒரு இருபத்தைந்து சதக்குத்தியை எடுத்தவர் “ சைக் ….நீ துலைச்சுப் போடுவாய்” எண்டிட்டு அஞ்சு சதக்குத்தியொண்டை எடுத்து என்னிடம் தந்து “ ஓடிப்போய் அருணாசலங்கடையில ஒரு பொயிலத்துண்டு வாங்கிக் கொண்டோடிவா” என்றார்.
ஆனா…அருணாசலங்கடையில சாமான் வாங்கிறதில எனக்கு நல்ல புளுகம் அந்தப் புளுகத்துக்கு என்ன காரணமெண்டு அப்ப கேட்டிருந்தால் சொல்லியே இருக்கமாட்டன். இப்ப அது பிரச்சனையில்ல .

அருணாசலத்தாருக்கு ரெண்டு மகன்மார் பெரியவன் விசரன் எப்பவும் கம்பிக் கதவுக்கு அங்கால அடைச்சே வச்சிருப்பினம். மற்றவன் பதினைஞ்சு பதினாறு வயதிருக்கும் எங்கயோ பட்டணத்தில படிக்கிறானாம். பின்நேரத்தில அவன்தான் கடையில நிப்பான்.நான் போறவாற நேரம் கைநிறைய பல்லிமிட்டாய் அள்ளித்தருவான்.இப்ப மாலை நேரம் அவன்தான் கடையில் நிற்பான். பல்லிமிட்டாய் ஒவ்வொன்றின் நடுவிலும் ஒரு நற்சீரகம் இருக்கும். நறபுறவெனக் கடிக்காமல் சூப்பித் தின்றால் கடைசியில் வாய்க்குள் நற்சீரகம் நாக்கில் தட்டுப்படும்.ப்ச்ச… என்னசுவை..சூப்பிச்சூப்பி இறுதியாக சீரகத்தைச் சுவைப்பது ஆனந்தமானது.

கடையில் வழமைக்கு மாறாக அருணாசலத்தாரின் மனைவி நின்றாள்.எனக்குச் சப்பென்று போய்விட்டது..பொயில” என்றபடி எட்டிக் காசை நீட்டினேன். மாலை நேரமாதலால் பெரியவா்களும் பொருட்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எட்டிக் காசை நீட்டினாலும், என் தலைகூட கடைக்காரிக்குத் தெரியவில்லை. பொழுது கருகிக் கொண்டு வந்தது. குப்பிலாம்பை வைத்துக்கொண்டு உருட்டிஉருட்டிக் கணக்குப்பார்தாள் அவள்.

நான் மீண்டும் எட்டி “பொஜலை“ என்றேன். அந்த ஐந்து சதக் குற்றியை வாங்கிக் கொண்டு பொயிலைத் துண்டொன்றைத் தந்தாள். வாங்கிக் கொண்டு திரும்ப. கடையின் இருண்டதொரு மூலையில் அவன் நின்றான்.ஈயென்று பல்லை இளித்தபடி. என்னை நோக்கி ஏதோ சைகை செய்தான். நான் விறுவிறுவென்று ஓடியே வந்துவிட்டேன்.

இரண்டொருநாளில் நான் தம்பிக்கு சூப்பி வாங்க கடைக்குப்போனேன். அவன் “இஞ்சே கடைக்குள்ள வாவன்” என்றான் அதற்குள் நான் மட்டுமல்ல யாரும் போவதில்லை கடையின் முன்புறம் வலையடைத்து சிறு கண்டாயம் வழியாகத்தான் சாமான்கள் வாங்குவோம். அப்படியென்ன உள்ளே நான் தாமதிக்காமல் உள்ளே சென்றேன். கடையில் யாருமில்லை அவன்மட்டுமே நின்றான். நான் உள்ளே போனதும் ,
“வாறியா? ”
எனக்கு ஒண்டுமா விளங்கேல்ல “அதுதான் வந்திட்டனே
பிறகென்ன? ” என்றேன்.
அட கடவுளே அவன் எட்டி என்னைக் கட்டிப்பிடித்தான்.அப்படியே தன் கவட்டுக்குள் என்னை வைத்து இறுக்க…அவன்ர கவட்டுக்க ஏதோ பொல்லுக் கொட்டான் போல வச்சிருக்கிறான். நான் திமிறிக்கொண்டு என்னை விடுவித்துக் கொண்டு வெளியே ஓடினேன். வெளியே வந்து “சூப்பியத்தா” என்றேன்.எனக்கு ஏதோ அவமானமாக் கிடக்கு என்னை வெக்கங் கெடுத்திப்போட்டான். அப்புவத்தவிர என்னையாரும் இப்படி கட்டிப்பிடிச்சதில்ல.அப்புவும் நெஞ்சோடதான் அணைப்பார்“
.சூப்பியத்தா?”
“உள்ளுக்கு வா தாறன்” என்றான் நான் ஓடி விட்டுக்கே வந்திட்டன்.
“ எங்கடி சூப்பி?”அம்மா அதட்டினாள்.
“அவை தரமாட்டினமாம்”
“காசெங்கையடி?”
“அங்க குடுத்திட்டன்”
குடுத்தா ஏன்ரி சூப்பி தரயில்ல?” அம்மா அதட்டிக்கொண்டிருக்க அங்கெவந்த சின்னையாக் கிழவன் “இவள் காசை எங்கயோ போட்டிட்டாள்போல ” என்றது.
“இல்ல…நான் குடுத்திட்டன்.” நான் அவசரமா மறுத்தன். சின்னையா தன் மகனை அழைத்தார் “டேய்…சேனாதி இஞ்ச வாடா! கடைக்கொருக்காப் போய் இவள் கடைக்கு வந்தவளோ எண்டு கேட்டுக்கொண்டாடா.” என்றனுப்பினார்.
போய்க்கேக்கட்டன் எனக்கென்ன? என்னால ஒண்டும் சொல்ல முடியேல்ல அவன் கடைக்குள்ள கூப்பிட்டதையோ கவட்டுக்க பொல்லு வச்சிருந்ததையோ…எப்பிடி ச்சீக் ..ஆரெட்டச் சொல்லுறது….அதற்குள் சேனாதியண்ணை வந்திட்டார் ”இந்தாக்கா சூப்பி காசை மேசையில போட்டிட்டு ஓடிவந்திட்டாளாம்“

tamilkavi
அதற்குப்பிறகு அந்தக்கடையைக்கடந்து அப்பாலிருந்த கடையிலேதான் பொருட்களை வாங்கினேன்.அதைஒருநாள் கடைக்கார சின்னம்மா பார்த்துவிட்டாள்.
“என்னடி கடனுக்கு சாமான் வாங்கிறதென்றால் இஞ்ச. காசெண்டா கொச்சியானெட்டப்போறியோ ஙா…காணட்டும் கொப்பர..” என்றாள் .
“கண்டா என்ன? அவவட லுாசுப் பொடியனும் மற்றவனும் கவட்டுக்க பொல்லு வச்சுக்கொண்டு என்னப் பயமுறுத்தின கதைய அப்புவுக்கு சொல்ல வேண்டியதுதான்“ நான் எனக்குள் முடிவெடுத்தேன்.
எப்பவும் வீட்டுக்கு வந்து புத்தி சொல்லுற சின்னையாக்கிழவனை மட்டும் நல்லவனெண்டு சொல்லுறியளே… கிழவன்தான் எனக்கு பிள்ளை எப்பிடிப் பிறக்கிறதெண்டு சொல்லித்தந்தது. நான் இதைப்போய் அம்மாவிட்டயே கேட்டன் “மெய்யேம்மா பிள்ளையள் இப்பிடித்தான் பிறக்குமா? ” சமையல்செய்து கொண்டிருந்த அம்மா அகப்பைக் காம்பாலயே என்னை அடிஅடியெண்டு அடிச்சதுமில்லாம அண்டைக்கு பட்டினியும் போட்டிட்டாள்.

“ஆரடி சொல்லித்தந்தது?”

நானெப்பிடி சொல்லுறது சின்னையாக் கிழவன் மட்டக்களப்பு மாந்திரீகம் அறிஞசவன்் மந்திரிச்சு விட்டானெண்டா எனக்கு கால் வளைஞ்சு நாக்கும் சுருண்டு போகுமாம். ஆர் கேட்டாலும் தன்ர பேர மட்டும் சொல்லக்கூடாதெண்டு சத்தியம் வாங்கிப் போட்டானே… ஆனால் எப்பிடியோ சின்னையாக் கிழவனிட்ட உலக ரகசியங்கள் இருக்கிறதை நான் நம்பீட்டன் வீட்டில ஆருமில்லாத நேரத்தில அவன் இது போல பல கதைகளை சொல்லியிருக்கிறான். அப்பவெல்லாம் என்னை மடியில வச்சுக்கொண்டு என்னைத் தடவித்தடவித்தான் கதை சொல்லுவான். அவன் தடவுறபோது எனக்குள்ள இனம்புரியாத உணர்வுகள் உண்டாகும்.அதை நான் விரும்பினன் எண்டே சொல்லலாம் அனா இது கன நாள் நீடிக்கயில்ல. நாங்கள் வீடு மாற வேண்டியதாயிற்று.
புதிய இடம் புதிய மனிதர்கள். எனக்குமட்டும் சின்னையாக் கிழவனைப்போல யாரும் கிடைக்கமாட்டார்களா என்ற ஏக்கம் வெகு நாட்களிருந்தது.

அம்மாகூட அடிக்கடி சொல்வாள் “சின்னையாண்ணை குடும்பம் போல ஒரு நல்ல சனம் இல்லை. எங்க போறதெண்டாலும் பிள்ளையள நம்பி விட்டிட்டுப் போகலாம். பழக்கவழக்கமும் நல்லாப் பாத்துக்கொள்ளுவார் பிள்ளையள்ள கவனமும் கூட…”
ஆனா அந்தளவில எங்கட உலக அறிவு நின்று போகாமல் காப்பாற்ற மேலும் பலர் வந்தனர் என்றாலும் நான் இதுபற்றி என் சக தோழிகளிடம் கூட வாய் திறப்பதில்லை அம்மாவின் அகப்பைக்காம்பு அடி என்னைத் தடுத்தே வந்துள்ளது.

நன்றி : http://eathuvarai.net/?p=4923

Tuesday, August 4, 2015

மனிதனும் நட்சத்திரப் பயணங்களும்!!! பாகம் 10

பிரபஞ்சத்தின் எல்லையில் ஒரு புகைப்படம்


இரவு நேர வானை நீங்கள் அவதானித்து இருந்தால், பல உடுக்களை நீங்கள் அவதானித்து இருப்பீர்கள். ஒரு தெளிவான இரவு வானில், உங்களால் அண்ணளவாக 3000 தொடக்கம் 4000 வரையான உடுக்களை பார்க்கலாம். இந்த உடுக்கள் எல்லாம் எமது பால்வீதியில் இருப்பவைதான். கொஞ்சம் உன்னிப்பாக அவதானித்தால் அன்றோமீடா உடுப்பேரடையையும் வெறும் கண்ணால் பார்க்கலாமாம். அன்றோமீடா உடுப்பேரடை நமது பால்வீதியில் இருந்து கிட்டத்தட்ட 2.5 மில்லியன் ஒளியாண்டுகள் தூரத்தில் இருக்கிறது. இதுதான் நமது பால்வீதிக்கு மிக அருகில் இருக்கும் உடுப்பேரடை.

இந்த இரவு வானம் ஒரு அற்புதமான விடயம், நீங்கள் இரவு வானில் பார்ப்பது வெறும் உடுக்கள் அல்லது பொருட்கள் மட்டுமல்ல, நேரத்தையும் தான். உண்மையிலேயே நீங்கள் பார்ப்பது ஒரு இறந்தகால வானத்தை. நமக்கு மிக அருகில் இருக்கும் புரோக்சிமா சென்ட்டரி என்னும் உடு, அண்ணளவாக 4.2 ஒளியாண்டுகள் தூரத்தில் இருக்கிறது. அப்படியென்றால் இன்று நாம் பூமியில் இருந்து பார்க்கும் போது தெரியும் ப்ரோக்சிமா சென்ட்டரி உடு, 4.2 வருடங்களுக்கு முன்பு எப்படி இருந்ததோ அதைத்தான் இன்று நாம் பார்க்கிறோம். ஏனென்றால் அங்கிருந்து ஒளி வந்தடைய 4.2 ஆண்டுகள் எடுக்கிறது.

அதைப் போலத்தான் மற்றைய உடுக்களும், அவை எவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறதோ, அவற்றைப் பார்க்கும் போது அவை அவ்வளவு காலத்திற்கு முன் எப்படி இருந்ததோ அதைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம். சில உடுக்களை நீங்கள் இன்று பார்க்கலாம், அனால் உண்மையிலேயே அவை இன்று இல்லாமல் சூப்பர்நோவாவாக அழிந்து இருக்கலாம். இந்த வானமே ஒரு நேர இயந்திரம் தான்.
சரி விடயத்துக்கு வருகிறேன். நாம் நாசா ஆய்வாளர்களுக்கு ஒரு ஆசை வந்து விட்டது, அதாவது இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மிக மிகத் தொலைவில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க ஆசை. அதாவது எமது தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி எவ்வளவு தொலைவு பார்க்கமுடியுமோ அவ்வளவு தொலைவு பார்ப்பது என்பது அவர்களது பிளான்.

24 வருடங்களாக வானில் ஒருவர் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஹபிள் வான் தொலைக்காட்டி (Hubble Space Telescope – SPT), பூமியின் மேற்பரப்பில் இருந்த்து அண்ணளவாக 500km உயரத்தில் பூமியை சுற்றி வருகிறது. இதைப் பயன்படுத்தித்தான் வானில் ஒரு பகுதியில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க ஆய்வாளர்கள் திட்டமிட்டனர். அந்த நாளும் வந்தது!

டிசம்பர் 18, 1995 அன்று HST தனது அகலப்புலக் கோள்க் கமரா 2 ஐ தொடர்ந்து 10 நாட்கள் இயக்கி 342 வேறுபட்ட படங்களை கொண்டு (டிசம்பர் 18 – 28) முதலாவது “ஹபிள் ஆழ்க்களம்” (Hubble Deep Field) என்ற புகைப்படத்தை உருவாகியது. இது படம்பிடித்த பகுதியின் அளவு, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அளவோடு ஒப்பிடும் போது வெறும் தூசி அளவுதான். தெளிவாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், ஒரு 1 ரூபாய் நாணயத்தை 75 அடி தொலைவில் வைத்துவிட்டு பார்த்தால், அந்த நாணயத்தின் விட்டம் எவ்வளவு இருக்குமோ அவ்வளவுத்தான் இந்த “கபிள் ஆழ்களம்” புகைப்படம். இருந்தும் அந்தப் புகைப்படத்தில் 1500 க்கும் அதிகமான உடுப்பேரடைகளை ஆய்வாளர்கள் கண்டனர்.

hs-1996-01-a-web_print

ஆனால் அதன் பின்னர் 2003 இல் தொடங்கி 2012 வரை பல்வேறு நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி மேலும் நுணுக்கமான, துல்லியமான புகைப்படத்தை நாசா ஆய்வாளர்கள் உருவாகினர். இது வெறும் கண்ணுக்குப் புலப்படக்கூடிய ஒளியில் மட்டும் இல்லாமல், அகச்சிவப்புக் கதிர்வீச்சில் இருந்து புறஊதாக்கதிர்வீச்சு வரை உள்ளடங்கலாக இந்தப் படம் உருவாகியது. இது “ஹபிள் மிகஆழக்களம்” (Hubble Ultra Deep Field) எனப்படுகிறது இந்தப் படத்தில் கிட்டத்தட்ட 10000 உடுப்பேரடைகள் இருக்கின்றன!

Hublle

Hubble Ultra Deep Field – ஒவ்வொரு புள்ளியும் ஒவ்வொரு உடுப்பேரடை, ஒவ்வொரு உடுப்பேரடையும், பில்லியன் கணக்கான உடுக்களைக் கொண்டுள்ளன.

இந்த Ultra Deep Field படத்தில் இருக்கும் பேரடைகள் சில 13 பில்லியன் ஒளியாண்டுகள் தூரத்தில் இருக்கின்றன. அப்படியென்றால் கிட்டத்தட்ட பிரபஞ்சம் தோன்றி சில மில்லியன் வருடங்களே ஆன பின்பு தோன்றிய முதலாவது உடுப்பேரடைகள் அவை.

இப்படி மிகத்தொலைவில் இருப்பவற்றைப் பார்க்கும் போது, காலத்தாலும் முன்னோக்கிச் சென்று பார்க்ககூடியதாக இருப்பது இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் இயற்கைச் சாகசங்களில் ஒன்றுதான்.
இந்த Ultra Deep Field தான் நாம் இதுவரை பார்த்த, இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மிகத்தொலைவில் உள்ள பொருட்கள். இதற்கு அப்பாலும் எம்மால் சிறிதளவு முன்னோக்கிச்சென்று பார்க்க முடியும், ஆனால் கபிள் தொலைக்காடியால் அது முடியாது. அதற்காத்தான் கபிள் தொலைக்காட்டியை விட மிகப்பெரியதான ஜேமேஸ் வெப் பிரபஞ்சத்தொலைக்காட்டியை (James Webb) 2018 இல் நாசா விண்ணுக்கு அனுப்புகிறது. இதிலிருக்கும் ஆடி, ஹபிள் தொலைக்காட்டியில் இருக்கும் அடியை விட 5 மடங்கு பெரியது, ஆக எம்மால் இன்னும் தெளிவாக மிகத் தொலைவில் இருக்கும் பேரடைகளைப் பற்றியும், அவற்றின் உருவாக்கம் பற்றியும், இந்தப் பிரபஞ்ச ஆரம்பம் பற்றியும் அறியமுடியும்.

1280px-JWST-HST-primary-mirrors.svg
இரண்டு தொலைக்காட்டிகளினதும் ஆடிகளின் அளவு.
ஹபில் தொலைக்காட்டி, வானியல் துறையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது என்றால் அது மிகையல்ல, அதேபோல 2018 இற்கு பின்னர் இந்த ஜேம்ஸ் வெப் தொலைக்காட்டி இன்னுமொரு புதிய பாதைக்கு வித்திடும் என்பதில் ஐய்யமில்லை.

[இனி நட்சத்திரங்களுக்கு, அழகான தமிழில் ‘உடு’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம். இதற்கு காரணம், ‘உடு’ எளிய அழகான தமிழ்ப் பதம், மற்றயது ‘நட்சத்திரம்’ என்று எழுதுவதை விட எனக்கு உடு என்று எழுதுவது இலகுவாக இருக்கிறது]

https://parimaanam.wordpress.com/2015/03/21/hubble-ultra-deep-field/