Skip to main content

Posts

Showing posts from December, 2012

தோற்பதிலும் சுகம் எனக்கு .........

தோற்பதிலும் சுகம் எனக்கு .........


உன்னை முத்தமிட எனக்கு 
விருப்பமில்லை
என் காதலை சத்தமிடுவதிலும்
எனக்கு விருப்பமில்லை
தொடுதலுக்காக மட்டும்
காதலில்லை என்பதில் என் மனம்
என்றுமே விட்டுக்கொடுப்பதில்லை
மறதியை வெல்லும் ஆற்றல்
உன் நினைவுக்கு மட்டும்
தானடி உள்ளது

சொல்லாமலேயே நீ சொல்லி விட்டுப்
போன அத்தனை வார்த்தைகளும்
மௌனத்திற்கு இன்றும் அர்த்தம்
சொல்லிக் கொண்டு தானிருக்கிறது
உன் கண்கள் மட்டும் ஏனோ
அதை மறுத்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது
எது வரை …என்பதில் தான் எனக்கும்
உனக்கும் நடக்கிறது ஒரு காதல் யுத்தம்
இதில் தோற்பதிலும் சுகம் இருக்கிறது
என்று நினைக்கிறது இங்கு ஓர் மனம்.

நன்றி : http://vinmugil.blog...og-post_29.html


"சிறுமியும் தேவதையும்"

"சிறுமியும் தேவதையும்"

உலகம் அழிந்தால்.... கவிஞர் வைரமுத்து
''48மணிநேரத்தில் உலகப்பந்து கிழியப்போகிறது. ஏறுவோர் ஏறுக, என்சிறகில். இன்னொரு கிரகம் எடுத்தேகுவேன். இரண்டே இரண்டு
நிபந்தனைகள்: எழுவர் மட்டுமே ஏறலாம்.உமக்குப் பிடித்த ஒரு பொருள் மட்டும் உடன்கொண்டு வரலாம்".


திடீரென்று...
... மேகங்கள் கூடிப்
புதைத்தன வானை.
ஒரே திசையில் வீசலாயிற்று
உலகக் காற்று.
பூனையுருட்டிய கண்ணாடிக்குடமாய்
உருண்டது பூமி.

மருண்டது மானுடம்
அப்போதுதான்
அதுவும் நிகழ்ந்தது.
வான்வெளியில் ஒரு
வைரக்கோடு.
கோடு வளர்ந்து
வெளிச்சமானது.
வெளிச்சம் விரிந்து
சிறகு முளைத்த தேவதையானது.
சிறகு நடுங்க
தேவதை சொன்னது:

''48 மணி நேரத்தில்
உலகப்பந்து கிழியப் போகிறது.
ஏறுவோர் ஏறுக என்சிறகில்
இன்னொரு கிரகம் எடுத்தேகுவேன்
இரண்டே இரண்டு
நிபந்தனைகள்:
எழுவர் மட்டுமே ஏறலாம்.
உமக்குப் பிடித்த ஒரு பொருள் மட்டும்
உடன்கொண்டு வரலாம்".

புஜவலியுள்ள இளைஞன் ஒருவன்
சிறகு நொறுங்க ஏறினான்.
அவன் கையில்
இறந்த காதலியின்
உடைந்த வளையல்
முதல் முத்தத்து ஞாபகத்துண்டு.

'இன்னொரு கிரகம் கொண்டான்
என்றென்றும் வாழ்க"
கொட்டிமுழங்கும் கோஷத்தோடு
சிறகேறினார் அரசியல்வ…

குருவின் முறுவல் பொன் உதயம்!

குருவின் முறுவல் பொன் உதயம்!




வாழத் தெரிந்த வல்லவருக்கோ
வாழ்க்கை என்பது வரமாகும்
வழிதெரி யாமல் தவிப்பவருக்கோ
வாழ்க்கை முழுதும் வலியாகும்
தாழ்வும் உயர்வும் மனநிலை என்பது
தரணியில் சிலர்க்கே தெளிவாகும்
தாழ்ந்தால் தரிசன மாகும் குருவின்
தாளில் புதைவதே வாழ்வாகும்!

உடலுக் குள்ளே நம்மைத் தேடி
உளுத்துக் களைத்து நின்றோமே
உடலைத் தனது உயிருள் துகளாய்
உடையவன் சன்னிதி சேர்ந்தோமே!
கடலுக் குள்ளே கனலாய் நின்று
கனவை நனவைக் கடைந்தானே!
கட்டி வெண்ணையாய் மிதக்க விட்டுக்
கைகள் கொட்டிச் சிரித்தானே!

தோட்டம் முழுதும் பட்டாம் பூச்சி
துரத்தத் துரத்தப் பறக்கிறது
தொட்ட கணத்தின் துன்ப நிதர்சனம்
தொல்லை யுகமாய்த் தொடர்கிறது
வேட்டைக் கிறங்கும் வேங்கை தானே
வேட்டை யாடப் படுகிறது!
வீழும் கணத்தில் விடிந்த ஞானம்
வாழவா துணை வருகிறது?!

புலனால் தொட்டது மனதில் பட்டால்
புதிய உறவு பிறக்கிறது
காத்த உறவே கடுநஞ் சாகிக்
கனவிலும் நீலம் படர்கிறது!

உலகம் விலைமயம்! உறவும் பிரிவும்
ஒரேநர கத்தின் இருகதவம்!
உணர்ந்து நின்றால் உள்ளே விரியும்
குருவின் முறுவல் பொன்னுதயம்!

விண்ட இலைக்கு விதி கிடையாது
விண்ணில் வீதிகள் ஏது!
வெட்ட வெளியின் அப்பட்டத்தில்
வேட ஜோடனை ஏது?
கண்ணில் தெரியும்…

அழி றப்பர்

அழி றப்பர்
நாலைந்து நாட்களாக மண்டை பிளக்கும் வெயில். மத்தியான வெயிலில் சன சந்தடி குறைந்துவிட்டது. சின்னப் பெடி பெட்டைகளுக்கு மட்டும் வெயில் என்று ஒன்று இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. புதிதாக விழுந்த கமுக மடல் ஒன்று அவர்களிடம் அகப்பட்டுவிட்டது. கமுகம் மடலை இழுத்துக் கொண்டு இரண்டு பொடிசுகள், மடலின் அடிப்பகுதியில் மூன்றுபேர் நெருக்கியடித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். "பீப் பீப்" என்று சத்தமிட்டுக் கொண்டு கற்பனைக் காரில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.ஒருவன் மட்டும் வேலிக்கரையில் நிழலில் நின்றுகொண்டு பூவரசம் இலையிற் செய்த குழலை ஆனந்தமயமாக ஊதிக்கொண்டிருந்தான். அவன் பாவனைகளும் அங்க சேஷ்டைகளும் முந்தநாள் அம்மன் கோவிற்திருவிழாவில் நாதஸ்வரம் வாசித்த வித்துவானை ஞாபகப்படுத்தியது. திடீரென வாயில் இருந்த பீப்பீக் குழலை எறிந்துவிட்டு மேளக்காரனாக மாறி விட்டான்.
"அட நாசமறுவானே வேலியை ஏண்டா தட்டுறாய்?" என்று வேலிக்கு அந்தப் புறமிருந்து கோபமான ஒரு குரல் கேட்டது. இவன் பாய்ந்து விழுந்து ஓடினாலும், அந்த அவசரத்திலும் வேலிக் கதியால்களில் இருந்து இரண்டு மூன்று கிளுவங் கொப்புகளை முறித்தெறிய மறக்கவில…

வேங்கையின் மைந்தன் ( பாகம் 2 , 34. உறவு ஒப்பந்தம்

பாகம் 2 , 34. உறவு ஒப்பந்தம்

ஈழத்திலிருந்து பொதிகை மலைச்சாரலுக்கு வந்து சேர்ந்த
சுந்தரபாண்டியரின் விருந்தினன் வேறு யாருமில்லை. ரோகிணியின் அன்புத்
தம்பி காசிபன். அமைச்சர் கீர்த்தியால் ரோகணத்தின் அரசுரிமை வாரிசாக
வளர்க்கப்பட்டு வந்த இளம் வீரன். இந்த ஓராண்டுக் காலத்துக்குள் அவன்
எவ்வளவு செழுமையாக வளர்ந்துவிட்டான்! ஆம், அவன் எப்படி இங்கு வந்து
சேர்ந்தான்? அதைத் தெரிந்துகொள்ள தஞ்சை மாநகரத்திலிருந்து
ஆனைமங்கலத்துக்குப் பறந்து சென்ற புறாவின் பின் நாமும் பறந்து செல்ல
வேண்டும். அங்கிருந்த ரோகணத்து வீரர்கள் சிலர் தோணியில் ஈழத்துக்கு
இரவோடு இரவாகப் புறப்படுகிறார்கள். பிறகு மறு கரையிலிருந்து காசிபனை
அழைத்துக்கொண்டு தென்பாண்டிக் கடற்கரையோரமாக ஒதுங்குகிறார்கள். பொதிகை மலைச் சாரலுக்கு வந்து சேருகிறார்கள்.

வந்திருப்பவன் யார் என்று தெரிந்தவுடன் வீரமல்லன் அவனைக்
கட்டித் தழுவிக் கொள்கிறான். நெடு நாட்கள் பழகியவன் போல் அவனிடம்
உறவுரிமை பேசுகிறான். அவன் மகிந்தரின் குடும்ப நண்பனாம்! ரோகிணியின்
நம்பிக்கைக்குரிய வீரனாம்! வீரமல்லனிடம் அவள் தன் தம்பியைப் பற்றி நாள்
தவறாது பேசிக் கொண்டிருப்பாளாம்! காசிபனைக் காணவேண்டுமென்று
அவன்…

வேங்கையின் மைந்தன் ( பாகம் 2 ,33. சூரபத்மன் விழா

பாகம் 2 ,33. சூரபத்மன் விழா 

இளங்கோ சுட்டிக்காட்டிய குன்றை மாங்குடி மாறன் திறந்தவாய்
திறந்தபடியே பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அந்தக் குன்றும் தனக்கெதிரே
அடர்ந்திருந்த மரக்கூட்டத்தைத் திறந்த வாய் திறந்தபடியே பார்த்துக்
கொண்டிருந்தது. தன்னிடம் வருவோரை விழுங்குவதற்குக் காத்திருக்கும்
பசியெடுத்த பூதம்போல் காட்சியளித்தது அது.

தூரத்தில் நின்று அதைப் பார்வையிட்ட பின்னர், இளங்கோவும்
மாறனும் செடிப்புதர்களுக்குள் மறைந்தார்கள். அருகில் சலசலத்தோடிய
அருவியில் கை கால்களைச் சுத்தம் செய்து கொண்டு உணவருந்த
அமர்ந்தார்கள். மாங்குடி மாறன் கொண்டுவந்திருந்த கட்டுச்சோறு அந்த
நடுப்பகல் வேளைக்கு அமுதம்போல் இருந்தது.

பிறகு உண்டு களைப்புத் தீருவதற்காகவும் மாலைப் பொழுதை
எதிர்பார்த்துக் கொண்டும் அவர்கள் செடி மறைவில் படுத்துப் பேசத்
தொடங்கினார்கள். காற்றில் இலைகளின் சலசலப்புச் சத்தம் எப்போதும்
கேட்டுக் கொண்டிருந்ததால் அவர்களுடைய குரல்கள் அதில் அழுந்தி
விட்டன.

“மாங்குடி மாறா! நாம் பார்த்த அந்தக் குன்று இப்போது தன் அடி
வயிற்றுக்குள்ளே ஆயிரம் துரோகிகளை ஒளித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
அக்கம் பக்கத்தில் காவலுக்குப் போனவர்களும் உளவறியப்…

வேங்கையின் மைந்தன் ( பாகம் 2 ,32. கதிர்காமச் சூழலில்

பாகம் 2 ,32. கதிர்காமச் சூழலில் 

கந்தவேள் உறையும் கதிர்காமக் கோயிலுக்குச் செல்லும் காட்டுவழி.
கோயில் அரைக்காத தூரத்துக்கப்பால் மாணிக்க கங்கையின் கரையில்
இருந்தது. நேரமோ பிற்பகல்.

பாதையின் இரு புறங்களிலும் மரங்கள் அடர்ந்து நெருங்கி நின்றன.
கானகத்துக்கே உரித்தான பச்சிலைக் காற்று புழுக்கத்தோடு அவ்வப்போது
தலை நீட்டியது. பகற்பொழுதாக இருந்தாலும் பயங்கரப் பொழுதுதான் அது.

காட்டுக்குள் எங்கோ தொலை தூரத்தில் யானைகள் பிளிறும் ஓசை
எழுந்தது. காட்டு எருமைகள் சில வழியோரத்தில் நின்று எட்டிப்
பார்த்துவிட்டு, வால்களை முறுக்கி விட்டுக்கொண்டு ஓட்டம் பிடித்தன.

அந்தக் கானகத்துத் தனிமையில்தான் தமிழ்நாட்டு வேலன்
காலங்காலமாகக் குடியிருந்து வருகிறான். கன்னித்தமிழ் பேசுவோரின் கடவுள்,
கற்பனையில் பிறந்த அற்புதச் செல்வன் அவன்.

முருகன் அழகன்; தமிழர்கள் அழகு வழிபாடு கொண்டவர்கள். அவன்
இளைஞன். தமிழர்கள் அவனைக் குமரனென்று போற்றினார்கள். அவன்
வெற்றிவேலன்; வேல் கொண்டு வெற்றி பெற்ற அவனது வீரத்தை
வணங்கினார்கள். அவன் துள்ளித் திரியும் புள்ளி மயிலோன்; தமிழர்கள்
தங்களது கலை உணர்வின் பெருமிதத்தால் அவனுடன் ஆடும் மயிலை
ஒன்றாக இணைத்தார்கள். இன்று ந…

வேங்கையின் மைந்தன் ( பாகம் 2 ,31. வீரமல்லன்

பாகம் 2 ,31. வீரமல்லன்


பொதிகைமலைச் சாரலில், பெரும்பிடுகு முத்தரையர் வசித்து வந்த
வீட்டுக்குக் கூப்பிடுகிற தூரத்தில், ஒருமலைப் பிளவின் மறைவில் சுந்தர
பாண்டியரின் அந்தரங்க மாளிகை அமைந்திருந்தது.

யாரோ எதற்காகவோ பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுப்பி வைத்த
பாழடைந்த கட்டடம் அது. பௌத்தர்களுடைய பழம்பெரும் விஹாரைகளில்
ஒன்றாக இருக்கலாம். அல்லது வழிப்போக்கர்களுக்கு உணவும் உறைவிடமும்
கொடுப்பதற்காகச் சமணர்கள் கட்டி வைத்த ‘அஞ்சினோர் புகலிட’மாகவும்
இருக்கலாம். ஒருவகையில் இப்போது அஞ்சி ஒதுங்கியவர்களின்
புகலிடமாகத்தான் பயன்பட்டது.

அதன் சற்றுச் சுவர்களின் சுதைப்பூக்கள் உதிர்ந்து, சுவர் வெடிப்புகளில்
செடி கொடிகள் மண்டிக்கிடந்தன. காற்று, மழை, கதிரொளி, கடும்பனி
யாவுமாகச் சேர்ந்து அதைக் கலகலக்க வைத்திருந்தன. என்றாலும் புகலிடம்
தேடி வந்தவர்களின் தலைகளை நசுக்கிப் புதைத்துவிடக் கூடிய அளவுக்கு
அது அவ்வளவு மோசமாக இல்லை.

சுந்தர பாண்டியர் தமது தற்காலிக ‘அரண்மனை’யான அந்த
மாளிகைக்குள் சுட்டெரிக்கும் கண்களுடன் குறுக்கு நடைபோட்டுக்
கொண்டிருந்தார்.

அவரைப் பின்பற்றி ஒருபுறம் பெரும்பிடுகு முத்தரையரும் மறுபுறம்
வீரமல்லனும் முன்னும் பின்னும் போய் …

வேங்கையின் மைந்தன் ( பாகம் 2 ,30. கண்ணீரின் காரணம் )

பாகம் 2 ,30. கண்ணீரின் காரணம் 

இளங்கோவையும் அவனுடைய வீரர்களையும் ஏற்றிச் சென்ற
படைக்கலம் தென்திசைக் கடலைக் கிழித்துக் கொணடு மிதந்தபோது,
அருள்மொழியின் சிந்தையும் அதே திசையில் சிறகடிக்கத் தொடங்கியது.
அந்தப்புரத்துப் பூங்காவில் பயமின்றித் திரிந்த வெண்புறாக்களின்
கூட்டத்துக்கு மத்தியில் அவள் நினைவிழந்ததுபோல் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

அருள்மொழியின் மனமும் அழகியதொரு புறாவாக மாறி கடலுக்குக்
குறுக்கே பறந்து அவன் கப்பலை எட்டிப் பிடித்தது. அதன் கொடி மரத்து
உச்சியில் அமர்ந்துகொண்டு கீழே அங்குமிங்கும் நோக்கித் தன் அன்பனைத்
தேடியது. பிறகு கப்பலைச் சுற்றிப் பலமுறை வலம் வந்தது. ஆனால் சிறகுகள் வலியெடுத்தனவே தவிர, அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவன் எங்கே எந்த மூலையில் என்ன செய்து கொண்டிருந்தானோ?

தேடிக் களைத்தும் காணாமல் கனத்த நெஞ்சோடு கடல் நீரில்
தலைகுப்புற விழுந்துவிட்ட உணர்ச்சியுடன் அருள்மொழியிடமே தத்தளித்துத் திரும்பி வந்தது அவள் மனப்புறா. அதை வாரி அணைத்து ஆறுதல் கூற விரும்பியவள்போல், அருகில் பறந்த புறா ஒன்றை எடுத்து அன்போடு அணைத்துக் கொண்டாள் அருள்மொழி. யாரிடமும் எதையும் வெளியிடாதவள் அந்தப் புறாவிடம் தன் மனச…